غزل شمارهٔ ۳۸۷۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از زیبایی و جذابیت یک محبوب سخن می‌گوید که همچون یک وحشی از دام‌های عشق رها شده و به سوی او بازگشته است. او به شوق و شگفتی خود از حضور این محبوب اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که تنها یک نفر نمی‌تواند دهان نشاط او را پر کند. با وجود زیبایی و ناز محبوب، دلش پر از اضطراب و ناراحتی است چرا که عشق او او را به تزلزل انداخته است. شاعر به نگرانی‌اش از غیبت محبوب و همچنین لطافت رابطه‌اش با او اشاره می‌کند، در حالی که همچنان دلش به یاد محبوب است. در نهایت، او از این که محبوبش با نیازی خاص به او بازگشته، ابراز شکرگزاری می‌کند. این اشعار نمایانگر حس عمیق عشق و جذبه زیبایی است که در دل شاعر وجود دارد.
دلم بجا زتماشای دلنوازآمدشکار وحشیی از دام جست وباز آمد
هوش مصنوعی: دل من به جای اینکه از تماشای زیباییها شاد شود، از دیدن شکار وحشیای که از دام فرار کرده و به زندگی برگشته، خوشحال است.
چرا یکی نشود ده نشاط من کان شوخبه صد عتاب شد وباهزارناز آمد
هوش مصنوعی: چرا کسی نمی‌تواند به اندازهای که من شاداب هستم، با من همراه شود؟ او با بیمحلیهای زیاد و هزار ناز و ادا به من نزدیک شده است.
اگر چه از نظر آن دلبر گران تمکینچو کبک رفت خرامان چو شاهباز آمد
هوش مصنوعی: هر چند آن معشوق زیبا از نظر دیگران همچون کبکی آرام و بیدغدغه در حرکت است، اما من همچون شاهبازی قوی و آزاد در اوج میپروازم.
ز اضطراب ندانم دل رمیدن کجاستکنون که برسرم آن یار دلنوازآمد
هوش مصنوعی: از شدت اضطراب نمیدانم دل کجا باید برود، حالا که آن یار دلنواز بر سرم آمده است.
اگر چه ز آمدنش رفت دست ودل از کاربه عذرخواهی آن عمر رفته باز آمد
هوش مصنوعی: هرچند که با آمدنش، دلم و دستم از کار افتاد، اما برای معذرتخواهی، آن زندگی رفته دوباره به سراغم آمد.
به روی گرم مرا کرد پرسشی چون شمعکه موبموی من از شرم در گداز آمد
هوش مصنوعی: به صورت گرم و دوستانه از من سوالی کرد که مانند شمع در حال ذوب شدن از شرم، خجالت کشیدم.
مگر نماند اثر در جهان ز آبادیکه بر خرابه دلها به ترکتاز آمد
هوش مصنوعی: آیا چیزی از آبادانی در جهان باقی میماند وقتی که ویرانیها بر دلها هجوم میآورند؟
چگونه شکر کنم بی نیاز را صائبکه نازنین من در به صد نیاز آمد
هوش مصنوعی: چطور میتوانم از کسی که نیازی به کسی ندارد، تشکر کنم، در حالی که محبوب من با صدها نیاز به در آمد؟