غزل شمارهٔ ۳۸۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و قداست معشوق خود اشاره می‌کند. او قد و قامت معشوق را با سرو چمن و چهره‌اش را با گل مقایسه می‌کند. همچنین از انعطاف و زیبایی کمان معشوق می‌گوید و برتری آن را بر کمان سخت آسمان تأکید می‌کند. شاعر به عقل و فهم ناقص برخی از افراد اشاره می‌کند که ارزش‌ها را نادرست می‌شناسند. در نهایت، او حسرت و دل‌تنگی خود را بیان می‌کند و می‌گوید هر که از کنار او بگذرد، دلش را با جام باده می‌شناسد.
قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند
هوش مصنوعی: قد تو مانند سرو است و به خاطر زیباییات، دیگران چهره گل را زیبا و باز تصور میکنند.
کمان نرم ترا هر که چاشنی کرده استکمان سخت فلک را کباده می داند
هوش مصنوعی: هر کسی که توانسته کمان نرم تو را کشش بدهد، به نشانه تواناییاش، کمان سخت آسمان را هم مانند یک ابزار ساده و راحت در نظر میگیرد.
بودتمام به میزان عقل سنگ کسیکه ناقصان را برخود زیاده می داند
هوش مصنوعی: کسی که خود را از دیگران برتر میداند، مانند سنگی است که با عقل ناقص خود، به خود اهمیت میدهد.
اگر به خاک برابر شود زبیقدریسخن سوار فلک را پیاده می داند
هوش مصنوعی: اگر کلامی بیارزش شود، انسانهای بزرگ و قدرتمند نیز به سادگی آن را نادیده میگیرند و به صحبتهای زمینوارهها اهمیت نمیدهند.
به روی تلخ ز من هرکه بگذرد صائبدل رمیده من جام باده می داند
هوش مصنوعی: هر کسی که از کنار من با دل تیره و غمگین عبور کند، میتواند احساس کند که من به با خودم در حال نوشیدن جام باده هستم.