غزل شمارهٔ ۳۹۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به انتقاد از افرادی می‌پردازد که تنها به ظواهر و مادیات اهمیت می‌دهند. آن‌ها به جای توجه به ارزش‌های واقعی، به لباس و جاه و مقام گیر می‌دهند و در دور کعبه برای خرید لباس نو می‌چرخند. این افراد خود را در آینه می‌بینند و تنها به زیبایی‌های ظاهری نگاه می‌کنند، در حالی که به حقیقت و راست‌کاری اهمیت نمی‌دهند. شاعر هشدار می‌دهد که فریب وعده‌های دروغین و ظاهری را نخورند، زیرا این وعده‌ها در نهایت آن‌ها را به سمت محکومیت می‌کشاند.
نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند( . . . ) نمدکلاه کنند
هوش مصنوعی: افرادی که به ظواهر و مقامها اهمیت می‌دهند، تنها به ظواهر مینگرند و با چشمانی بسته به دستاوردهای مادی متمایل میشوند. آن‌ها به جای دیدن واقعیتها، به آرایشها و لباسها توجه می‌کنند.
به گرد کعبه بگردند بهر جامه نوبه روی آینه از بهر زر نگاه کنند
هوش مصنوعی: مردم به دور کعبه می‌چرخند تا لباس نو بپوشند و به آینه نگاه می‌کنند تا ببینند چقدر زیبا و زرین به نظر میرسند.
به پیش پای خوداز کجروی نمی بینندبه هر که راست نهد پای کج نگاه کنند
هوش مصنوعی: آن‌ها که به راه خود میروند، از انحراف و کجروی چیزی نمیبینند، اما به کسی که به طور راست حرکت میکند، با شک و نگرانی نگاه می‌کنند.
کلاه گوشه به خورشید وماه می شکنندچو داغ لاله اگر صفحه ای سیاه کنند
هوش مصنوعی: کلاهها در زیر نور خورشید و ماه میشکنند، همانطور که اگر گل لاله را داغ بگذارند، ممکن است صفحهای سیاه شود.
فریب وعده این خشک طینتان نخوریکه تشنه ات ز سرچشمه روبه راه کنند
هوش مصنوعی: به وعده‌های بیاساس این انسانهای بیاحساس اعتماد نکن، چرا که آن‌ها در زمان نیاز، تو را به سمت منابع واقعی و مفید هدایت نخواهند کرد.