غزل شمارهٔ ۳۹۵۵ - صائب

خطی که گرد رخ او ز مشک ناب بودیکی ز حلقه بگوشانش آفتاب بود

به خواب نازندیده است دولت بیدارگشایشی که در آن چشم نیمخواب بود

چنین که سنگدل افتاده کوه تمکینتعجب که ناله عشاق را جواب بود

شراب تلخ ز شیرین بود گواراترز لطف بیش مرا چشم برعتاب بود

ز علم رسم دل خویش ساده که کتاببه چشم زنده دلان پرده های خواب بود

ز روشنایی دل ظلمت است قسمت نفسسیاه روزی خفاش از آفتاب بود

فریب جلوه دنیا مخور ز بی بصریکه غول تشنه لبان موجه سراب بود

به سعی خویش بودغره از سیاه دلیاگر چه بال و پرسایه ز آفتاب بود

شمرده نه قدم خویش تا رسی به مرادکه دوری ره نزدیک از شتاب بود

ز روشنایی دل خواب شد به چشمم تلخنمک به دیده روزن ز ماهتاب بود

ز برگ عیش دگرها شوند اگر خوشوقتحضور صائب از اندیشه صواب بود