غزل شمارهٔ ۳۹۶۱ - صائب

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

شکفته روی وشلایین ومست وخواب آلودبه مدعای من دل فگار آمده بود

چو شاخ گل ز سراپاش خنده می باریدگشاده روی تر از نوبهار آمده بود

خطر ز سایه خود داشت نخل نوخیزشزبس که درخور بوس وکنار آمده بود

اگر چه بود ز مستی به هر طرف مایلبه جانب دل امیدوارآمده بود

چو آفتاب که آید برون ز چادر صبحبرون ز پرده شرم آن عذارآمده بود

پیاده بود به ظاهر چو گلبن نوخیزولی به بردن دلها سوارآمده بود

کمی نبود ز اسباب عیش بزمش رابرون ز خانه به قصد شکارآمده بود

هنوز بخت گرانخواب چشم می مالدز دولتی که مرا در کنار آمده بود

نبود شیوه او لطفی این چنین صائبز جذبه دل امیدوار آمده بود