غزل شمارهٔ ۳۹۶۸ - صائب

به تیغ از سر بی مغز آرزو نرودکه بوی باده به یک شستن از کدو نرود

به پیر میکده هر کس ارادتی داردبه آستان خرابات بی وضو نرود

ز پنبه سر مینا به حلقم آب چکانکه بی شراب مرا آب در گلو نرود

همیشه منفعل از خوی خودبود بدخوکه زردی آتش سوزنده را زرو نرود

سراب تشنه لبان را کند بیابان مرگخوشا دلی که به دنبال آرزو نرود

به جوی خویشتن این آب برنمی گرددبهوش باش که چهره آبرو نرود

ز وصل کم نشود خارخار درد طلبکه در محیط روانی ز آب جو نرود

کشیده دار ز سوداییان عشق زبانبه شانه پیچ وخم از زلف مشکبو نرود

منم که قسمتم از تیغ یار خمیازه استو گرنه تشنه کسی از کنار جو نرود

نشاط فرش بود در حریم تنگدلانز هیچ غنچه نشکفته رنگ وبو نرود

ز سفلگان کهنسال چشم جود مدارکه چون سفال شود کهنه آب ازو نرود

نمی شوند خسیسان به مال زاهل کرمبه باده کوتهی دست از سبو نرود

چه شد که گرم سخن ساخته است عشق مراشکر ز خاطر طوطی به گفتگو نرود

شکر به شیر گراز مهر دایه آمیزدبهانه از دل طفل بهانه جو نرود

چو موج صائب اگر پربرآورد غواصنمی رسدبه گهر تا به خود فرو نرود