غزل شمارهٔ ۳۹۸۶

هوش مصنوعی: این شعر درباره نیاز و بی‌نیازی انسان‌هاست. شاعر می‌گوید که هر کسی به درد خودش دارویی می‌طلبد و اگر کمبودهایی از پا درآورده باشد، به دیگر کمک‌ها نیاز ندارد. او در دل خود غم و شکست را احساس می‌کند و برایش مهم نیست که چه چیزهایی را داراست یا ندارد. شاعر از کسی می‌خواهد که برای نجات انسان‌های دردمند، به عنوان سلاح، به مبارزه با ظلم و فساد برآید. همچنین به نعمات زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید نباید از راه راست منحرف شد، زیرا کسی نیازی به آن‌چه تو نمی‌خواهی ندارد. در پایان، شاعر کارهای خود را به خدا می‌سپارد و می‌گوید به کمک دیگران نیازی ندارد.