غزل شمارهٔ ۴۰۰۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناامیدی و دشواری‌های زندگی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره دارد که بسیاری از چیزها در شرایط خاص و تحت فشار نتوانسته‌اند به وجود بیایند یا تحقق یابند. مثلاً خرد و دانایی به زور به دست نمی‌آید، و در دنیایی که خون شهیدان بر زمین ریخته شده، زندگی و زیبایی‌های طبیعی نیز نمی‌تواند زنده شود. شاعر از احساسات عمیق خود و زخم‌های روحی‌اش می‌گوید و نشان می‌دهد که حتی در مواجهه با مشکلات و دردها، هنوز امیدی به بیداری و بهبود وجود دارد.
خرد به زور می ناب برنمی آیدکتان ز عهده مهتاب برنمی آید
هوش مصنوعی: عقل و خرد نمی‌تواند به زور قدرتی همچون شراب ناب را به دست آورد، همانطور که پارچه کتان نمی‌تواند از عهدهی نور ماه برآید.
درازدستی سنگ خطر اگر این استسبوی هیچ کس از آب برنمی آید
هوش مصنوعی: اگر سنگی دراز باشد و خطری در آن نهفته باشد، هیچ کس نمی‌تواند از آب سبو را پر کند.
دل غیور مرا شکوه اختیاری نیستدهان زخم به خوناب بر نمی آید
هوش مصنوعی: دل شجاع و غیرتمند من، شکایت از اوضاع را نمی‌تواند بکند؛ زبانم به خاطر زخم‌های دل، نمی‌تواند شکایت کند و فقط به خون دل رنج میکشد.
در آن زمین که شهیدی به خون نغلطیده استبهار لاله سیراب برنمی آید
هوش مصنوعی: در جایی که هیچکس برای آزادی و عدالت جانفشانی نکرده است، شکوه و زیبایی زندگی و رونق نمی‌تواند وجود داشته باشد.
اگر به آینه آفتاب سنگ خوردز چشم سخت فلک آب برنمی آید
هوش مصنوعی: اگر آفتاب به آینهای سنگی برخورد کند، از چشمان سخت آسمان، آب برنخواهد آمد.
ز شور ناله صائب ز خواب مخمل جستهنوز چشم تو از خواب برنمی آید
هوش مصنوعی: به خاطر هیجان و نالههای شدید، صائب هنوز از خواب نرم و مخملی بیدار نشده است، و چشم تو هنوز از خواب.LENGTH