غزل شمارهٔ ۴۰۱۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره ناامیدی و بی‌آرزو بودن شاعر است. او بیان می‌کند که در دلش احساس تنگی دارد و زندگی‌اش بدون آرزو به پیش نمی‌رود. شاعر به تنگدستی‌ها و مشکلاتش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در شرایط سخت هم حاضر به از دست دادن آبرویم نیست. او وجود گنجی در دلش را انکار می‌کند و از عدم قدرت در تغییر وضعیتش شاکی است. همچنین به تأثیر عشق و دلتنگی‌اش بر روحیه‌اش اشاره دارد و می‌گوید که در این وضعیت، هیچ چیز از او انتظار نمی‌رود. به طور کلی، احساس ناامیدی و سردرگمی او در این شعر به خوبی منتقل شده است.
تردد از دل بی‌آرزو نمی‌آیدچو پای خفته ز من جستجو نمی‌آید
هوش مصنوعی: حرکت و فعالیت از دل کسی که آرزو ندارد به وجود نمی‌آید، مانند این است که پای خفتهای از من جستجو نخواهد کرد.
اگر رسد به لبم جان ز تنگدستی‌هاز من فروختن آبرو نمی‌آید
هوش مصنوعی: اگر به خاطر مشکلات و کمبودها جانم به لبم برسد، هرگز حاضر نیستم آبرویم را بفروشم.
نهفته گنجی اگر نیست در خرابه منچرا سرم به عمارت فرونمی‌آید
هوش مصنوعی: اگر در ویرانههای من گنجی پنهان نیست، پس چرا فکر نمیکنم که باید به ساختن اینجا بپردازم؟
چو تنگ‌حوصلگان دور مگذران از خودکه آب رفته در اینجا به جو نمی‌آید
هوش مصنوعی: هنگامی که افرادی که کمطاقت هستند را دیدی، از آنها دوری کن، زیرا در این شرایط، بهترین و مناسبترین راهکارها نیز به نتیجه نخواهند رسید.
مگر عقیق تو گردد سهیل چهره منکه رنگم از می لعلی به رو نمی‌آید
هوش مصنوعی: آیا ممکن است چهرهام مانند عقیق روشن شود، تا رنگم از زیبایی شراب لعل نشان ندهد؟
به خوی نازک آیینه آشنا شده استدگر ز طوطی من گفتگو نمی‌آید
هوش مصنوعی: قدر و ارزش خود را شناخته و به زیباییهای دلنشینی رسیدهام، بنابراین دیگر از سخن گفتن طوطیوار من خبری نیست.
نهان نگردد صائب چو عشق صادق شدعلاج سینه من از رفو نمی‌آید
هوش مصنوعی: عشق واقعی نمیتواند پنهان بماند و وقتی عشق صمیمی باشد، درد دل من به راحتی درمان میشود و نیازی به ترمیم ندارد.