غزل شمارهٔ ۴۰۴۸ - صائب

هشیار را به مجلس مستان که می‌برداز بهر عیب خویش نگهبان که می‌برد

چندین نگاه حسرت و خمیازه دریغاز زخم و داغ من به نمکدان که می‌برد

چون دست جوهری شده پایم ز آبلهاین مژده را به خار مغیلان که می‌برد

رنگ شکسته شیشه به رویم شکسته استپیغام من به باده‌فروشان که می‌برد

چندین هزار قافله تا کعبه امیدغیر از جنون ز راه بیابان که می‌برد

ما را به کوچه غلط انداختن چرادل را به غیر زلف پریشان که می‌برد