غزل شمارهٔ ۴۱۰۶ - صائب

پیری که بار عشق به دوش رضاکشددر گوش چرخ حلقه ز قد دوتا کشد

تا حفظ آبروی قناعت میسرستخاکش به سر که منت آب بقا کشد

نتوان به پای سعی دویدن ز خویشکو دست جذبه ای که گریبان ما کشد

ایمن مشو به پاک نهادی ز جور چرخچون دانه پاک شد تعب آسیا کشد

گشتیم گرد عالم ودر یک گل زمینخاری نیافتیم که دامان ما کشد

داغم که خار خار طلب آفتاب راچندان امان نداد که خاری ز پا کشد

صائب مقام امن درین روزگار نیستخود را مگر کسی به حریم رضا کشد