غزل شمارهٔ ۴۱۴۵

هوش مصنوعی: این شعر به حال غفلت و فراموشی انسان‌ها اشاره دارد. شاعر نگران است افرادی که از جود و بخشندگی خداوند غافل شده‌اند و زیبایی‌های وجود را نادیده می‌گیرند. او از پیران و رندان پاکباز یاد می‌کند که به سوی تاریکی و فراموشی رفته‌اند و روح‌هایشان از آسمان جدا شده است. همچنین، به کسانی که از می ‌و شادی توبه کرده‌اند و به زندگی راحت و بدون دغدغه می‌اندیشند، انتقاد می‌کند. شاعر خواهان یادآوری عشق و زیبایی‌های عالم بالا است و اشاره دارد که بسیاری از افراد به دنبال چیزهایی هستند که از یادها رفته و در پی سودهای دنیوی، اصل وجود را فراموش کرده‌اند. در نهایت، او از کسانی که از زیبایی‌های زندگی لذت نمی‌برند و افسردگی را به سرود ترجیح می‌دهند، انتقاد می‌کند.