غزل شمارهٔ ۴۱۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف گروهی از انسان‌ها می‌پردازد که دارای روحی پاک و لطیف هستند و بهشت و زیبایی را با خود به همراه می‌برند. آن‌ها با عشق و محبت به آسمان صعود می‌کنند و در روز قیامت، به جنت خواهند رفت. این جمع مانند غنچه‌هایی هستند که در باغ سینه شکاف دارند و در پی کسب خوبی‌ها و نور حقایق هستند. شاعر به اوضاع زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید نباید از دنیای پست شکایت کرد، زیرا عارفان از جایی که دیگران نمی‌توانند، نور و پاکی را به دست می‌آورند. در نهایت، اشاره به این دارد که آنان که دروغ و شبهه دارند، در نهایت پاکی را از دست می‌دهند.
جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند
هوش مصنوعی: افرادی که با دلهای پاک خود به دنیای زیر خاک میروند، در واقع بهشت را با خود به آنجا می‌برند.
روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمنبا صد کمند مهر به افلاک می برند
هوش مصنوعی: روحی که مانند شبنم نرم و لطیف شده است، در این باغ با عشق و محبت به آسمانها صعود می‌کند.
در حشر سر ز روزن جنت بر آورندآنان که سر به حلقه فتراک می برند
هوش مصنوعی: در روز قیامت، کسانی که در دنیا از نعمتهای بهشتی بهرهمند شدهاند، سرهایشان را از روزن بهشت بیرون می‌آورند، همانطور که کسانی که در بند رنجها و مشکلات زندگی هستند، سرشان را از حلقهای که آن‌ها را به بند کشیده، بیرون می‌آورند.
جمعی که همچو غنچه کله کج نهاده اندچون گل ز باغ سینه صد چاک می برند
هوش مصنوعی: گروهی که مانند غنچهها سرهایشان را به سمت پایین خم کردهاند، مانند گلهایی از باغ سینه، زخمها و دردهای فراوانی را فریاد میزنند.
نتوان به نور شرم به جز پیش پای دیداز حسن فیض مردم بیباک می برند
هوش مصنوعی: انسان نمیتواند از شرم و خجالتش بهرهای ببرد، مگر اینکه آن را در حضور دیگران نشان دهد. از زیبایی و لطفی که در وجود انسانهای بیباک و شجاع وجود دارد، میتوان بهرهمند شد.
هر مال شبهه ای که بود چون حرامیاندست و دهن به آب کشان پاک می برند
هوش مصنوعی: هر چیزی که به طور مشکوک به دست آمده، مانند دزدان که به وسایل دیگران آسیب میزنند، باید با دقت و مراقبت پاک شود.
صائب مکن ز چرخ شکایت که عارفاناز سیر گلخن آینه پاک می برند
هوش مصنوعی: از چرخ فلک گله نکن، زیرا عارفان میدانند که چگونه از میانه کثیفیها، زیباییها و حقیقت را بیرون بکشند.