غزل شمارهٔ ۴۱۸۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساساتی عمیق و متناقض است. شاعر در حالتی مست و غمگین است که خنده برای او دور از دسترس شده است. او به این نکته اشاره می‌کند که عشق و توجه به معشوقش می‌تواند آسیب‌زا باشد. همچنین، او به چالش‌های زندگی و ناپایداری وجود اشاره دارد، مانند دزدی آمال و آرزوها. در نهایت، شاعر به تلاش‌های خود برای حفظ عشق و زیبایی و همچنین نگرانی از فقدان آن می‌پردازد و بیان می‌کند که غیر از اشتیاق نسبت به معشوق، چیز دیگری او را متأثر نمی‌کند.
مست است وخنده بر من مهجور می کندکان نمک ببین چه به ناسور می کند
هوش مصنوعی: او مست است و خندهاش باعث میشود که من احساس تنهایی کنم؛ زیرا ببین چگونه این شور و شادی به زخمهایم آسیب میزند.
درفکر دانه دزدی خالش گداختمدامم به خاک نقش پی مور می کند
هوش مصنوعی: در دل مشغول دزدی دانه هستم و در همین فکر، دامم به زمین گیر شده است و پی مورچهای را میکشاند.
ما صلح می کنیم به یک کوکب از فلکخرمن چرا مضایقه با مور می کند
هوش مصنوعی: ما به خاطر یک ستاره از آسمان صلح میکنیم؛ چرا باید با یک مورچه درگیر شویم؟
نزدیک او اگرچه مرا راه حرف نیستاما نگاهبانیم از دور می کند
هوش مصنوعی: اگرچه نمیتوانم به او نزدیک شوم و دربارهاش صحبت کنم، اما از دور همچنان مراقب او هستم.
سر سبز باد تاک که زهاد خشک راسیلی زنان ز سایه خود دور می کند
هوش مصنوعی: تاک سبز و سرزنده، با قدرت و زیبایی خود، زاهدان خشک و بیروح را از نزد خود دور می‌کند.
غیر از سپند سوخته جان در حریم اودیگر که یاد صائب مجهور می کند
هوش مصنوعی: غیر از عشق و محبت سوخته در دل، در محیط او هیچ چیز دیگری نمیتواند روح و جان را به یاد صائب بیاورد.