غزل شمارهٔ ۴۲۳۱ - صائب

کی دلبران زصحبت دل سیر می شوندخوبان کجا ز آینه دلگیر می شوند

در خانمان خرابی دل سعی می کننداین غافلان که در پی تعمیر می شوند

چون صبح زیر خیمه دلگیر آسمانروشندلان به یک دو نفس پیر می شوند

غیر از گرسنگی که نگردند سیر ازوهر نعمتی که هست ازو سیر می شوند

آنان که قد کنند دوتا پیش چون خودیدر خانه کمان هدف تیر می شوند

بی جذبه آن کسان که درین ره قدم نهندگر بر فلک روند زمین گیر می شوند

جمعی که پا به صدق درین راه می نهنددر یک نفس چو صبح جهانگیر می شوند

جمعی که از حسب به نسب می کنند صلحقانع به استخوان ز طباشیر می شوند

صائب ز زخم شیر مکافات غافلندصید افکنان که در پی نخجیر می شوند