غزل شمارهٔ ۴۳۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عشق و زیبایی‌های آن پرداخته است. شاعر از لحظه‌ای صحبت می‌کند که جانی به زندگی و عشق تازه‌ای دست یافته و امید دارد که به او خبر رسیدن کسی که برایش مهم است برسد. او از دمیدن عشق به دلش و تأثیر آن بر زندگی‌اش می‌گوید و به مقایسه‌های زیبا و نمادین از طبیعت و زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر با اشاره به شیرینی عشق و تجربه‌های این مسیر، خواستار شادابی و زندگی پر از زیبایی و لذت است.
جانی که سر از روزن فتراک برآورداز گرد گریبان بقا سر بدر آورد
هوش مصنوعی: روحی که از روزنه تاریکی به بیرون آمده، از میان غبار و تنگنای زندگی رهایی یافته است.
امید که دولت ز درش بیخبر آیدهر کس به من از آمدن او خبر آورد
هوش مصنوعی: امید دارم که خوشبختی به طور ناگهانی و بدون خبر، به سراغم بیاید، هر کسی که از آمدنش به من خبر بدهد.
دیگر نکند خیر به محراب عبادتدر پای خم آن کس که شبی را بسر آورد
هوش مصنوعی: دیگر کسی در کنار محراب نماز خیر و خوبی نخواهد دید، زیرا آن شخص که شبی را به تنهایی گذرانده، دیگر نخواهد توانست به این مکان مقدس نزدیک شود.
تدبیر به خون تیز کند تیغ قضا رااین ابر بلا را به سر من سپرآورد
هوش مصنوعی: تدبیر و فکر، قدرت قضا و سرنوشت را به زانو درمیآورد و به کمک آن، این باران بلا را به عنوان یک سپر بر سرم میپوشاند.
از خال به راز دهن یار رسیدماین مور مرا بر سر تنگ شکر آورد
هوش مصنوعی: از زیبایی صورت یار به راز زبان او پی بردم و این قطرهای از شیرینزبانی او مرا به اوج لذت رساند.
از تکمه پیراهن یوسف خبرم دادهر غنچه که از جیب چمن سر بدر آورد
هوش مصنوعی: هر غنچهای که از چمن بیرون میآید، به من این پیام را میدهد که پیراهن یوسف چه زیباست.
در سایه شمشاد و گل آرام نداردتا آب روان سرو ترا در نظر آورد
هوش مصنوعی: در زیر سایه درختان شمشاد و گلها آرامش نیست، تا وقتی که آب روان، قامت زیبای تو را در نظر آورد.
از باده لعلی به سرش تاج نهادندهر کس به خرابات مغان دردسر آورد
هوش مصنوعی: هر کسی که به میخانهها و جمعهای خوشی قدم میگذارد، به نوعی مشکلات و دردسرهایی را به همراه میآورد، اما در عوض، زیبایی و جذابیت خاصی به فضا میبخشد.
خوش باش که در دامن صحرای قیامتشد کشت کسی سبز که دامان ترآورد
هوش مصنوعی: خوش باش که در دشت قیامت، تنها کسی که میتواند برداشت خوبی داشته باشد، کسی است که با دلی پاک و نیت درست به اینجا آمده است.
شد تنگ شکر نه فلک از موج حلاوتصائب ز نی کلک خود از بس شکر آورد
هوش مصنوعی: زمانی که حلاوت و شیرینی زندگی به اوج خود میرسد، انگار آسمان هم از آن پر شده و از فرط خوشی نمیتواند تحمل کند. صائب، با قلمش همچون نی، شیرینیها را به تصویر میکشد و از این همه شیرینی که به دست میآورد، شگفتزده است.