غزل شمارهٔ ۴۴۳۲ - صائب

کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآیداین ریشه محال است ازین خاک برآید

ازصافی سرچشمه شود آب روان صافدل پاک چو گردید نفس پاک برآید

پر نور کند چون نفس صبح جهان راآهی که به صدق از جگر چاک برآید

بر بیغمی باده انگوردلیل استاشکی که ز شادی ز رگ تاک برآید

قارون گرانجان سبک از خاک برآمدتا دانه ما کی ز ته خاک برآید

از گریه گره گر ز رگ تاک شود بازغم نیز به اشک از دل غمناک برآید

نتوان عرق از سنگ گرفتن به فشردنابرام محال است به امساک برآید

کوته بود از دامن رعنایی آن سروگر آه جگر سوز به افلاک برآید

صائب سخنی کز دل بی مغز تراوددودی است که از بوته خاشاک برآید