غزل شمارهٔ ۴۴۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان اهمیت عشق و اشتیاق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ چیزی ارزشمند نیست که با زحمت و تلاش به دست آید، زیرا لذت عشق باید بدون رنج حاصل شود. او به قدرت و تاثیر عشق اشاره می‌کند و خاطرنشان می‌کند که آثار عشق بر دل انسان مانند آتش سوزان است. همچنین، شاعر از شرم و خجالت خود در برابر عشق و چالش‌های زندگی می‌گوید و در نهایت به این اشاره دارد که عشق و اشتیاق او همچنان ادامه دارد، حتی در شرایط سخت.
خوب است که بی رنج طلب کام برآیدآن کام چه ارزد که به ابرام برآید
هوش مصنوعی: خوب این است که بدون زحمت و سختی به خواستههایت برسیم. چون چه ارزشی دارد که به طور اجباری به چیزی دست پیدا کنیم؟
آتش نفسان گوش به تعظیم بگیرندهرجا که من سوخته را نام برآید
هوش مصنوعی: هر جا که نام من برده شود، آتشهای نفسانی باید احترام بگذارند و به حالت ادب درآیند، زیرا من در آنجا سوختهام و درد دلم را همگان خواهند دید.
ریزند کواکب چو عرق از رخ گردونآن روز که خورشید تو بر بام برآید
هوش مصنوعی: چشمههای نور ستارهها همانند عرقی که از صورت آسمان میچکد، در روزی که خورشید تو به اوج خود برسد، فرو خواهند ریخت.
نقش قدمش شمع ره گرمروان استاز شوق تو آن کس که ز آرام برآید
هوش مصنوعی: اثر قدمهای او همچون شمعی است که راه بیداران را روشن می‌کند؛ از عشق تو، همان کسی که از آرامش خود خارج میشود.
در باده اگر سرمه نریزد ادب عشقفریاد اناالحق ز لب جام برآید
هوش مصنوعی: اگر در شراب میکس نشود، محبت و ادب عشق نمیتواند به خوبی ابراز شود و در این صورت، صدای حقطلبی و حقیقت از لبهٔ جام شنیده خواهد شد.
شرمنده ام از عشق که با شغل دوعالمنگذاشت کباب دل من خام برآید
هوش مصنوعی: من از عشق شرمنده هستم زیرا این احساس به قدری عمیق و طاقتفرساست که نتوانستم دل خود را به آرامش برسانم و همچنان در آتش شوق میسوزم.
از گردش چشم تو دل چرخ فروریختچون حوصله از عهده این جام برآید
هوش مصنوعی: چشم تو مانند چرخش روزگار، دل مرا به تلاطم انداخت؛ گویی که آرامش و تحمل من از این نوشیدنی فراتر رفته است.
صائب چو ز اندیشه روزی است مرا رزقزینم چه که برگرد جهان نام برآید
هوش مصنوعی: صائب، وقتی که روزی از فکر من به دست میآید، چه اهمیتی دارد که اسم من در دنیا بر سر زبانها بیفتد؟