غزل شمارهٔ ۴۵۰۵ - صائب

فتنه چشم تو چون ز خواب برآیداز طرف مغرب آفتاب برآید

دست دعای ملک دود ز دو جانبچون به بغل خانه رکاب برآید

ماه شب چارده ستاره روزستچون به لب بام بی نقاب برآید

لعل لبت آب بست بر لب خشکمتا در گوش تو چون ز آب برآید

صبح ز شرم تو زد گره به شکرخندمهر به دور تو با نقاب برآید

هر سر موگرشودزبان سؤالیچشم تو از عهده جواب برآید

از غلط اندازی فلک عجبی نیستچشمه حیوان گر از سراب برآید

دولت بیدار سرنهدبه کنارشهرکه به رویت سحر ز خواب برآید

گر به گلستان رسد ترانه صائبغنچه ز پیراهن حجاب برآید