غزل شمارهٔ ۴۶۶۹
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساسات و جلوه‌های بهار می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های بهار و تغییرات آن صحبت می‌کند و به شادابی و نشاط این فصل اشاره می‌کند. او به دلتنگی و افسردگی خود نیز اشاره کرده و می‌گوید که چطور این احساسات بهار را تحت تأثیر قرار می‌دهند. در نهایت، شاعر از چمن و گل‌ولاله‌ها که نمایانگر سرزندگی بهار هستند، سخن می‌گوید و از بهار می‌خواهد که زیبایی‌اش را بیشتر نمایان کند.
دوسه روزی است صفای رخ گلپوش بهاردیده ای آب ده از صبح بناگوش بهار
هوش مصنوعی: چند روزی است که زیبایی چهرهی گلپوش بهار را دیدهای. از صبح که صدای آب به گوش میرسد، بهار را حس کن.
دانه سوخته از ابر نمی گردد سبزچه کند بادل افسرده ما جوش بهار؟
هوش مصنوعی: دانهای که تحت تأثیر آتش قرار گرفته، بههیچوجه نمیتواند از مهربانی ابرها سبز شود. دل افسرده ما هم در این شرایط نمیتواند به شکوفایی بهار دست یابد.
دامن پاک حصاری است نکورویان راسروراسرکشیی نیست از آغوش بهار
هوش مصنوعی: دامن پاک مثل یک حفاظ است که نیکوکاران را در بر میگیرد و در آغوش طبیعت و بهار هیچگونه سرکشی و بینظمی وجود ندارد.
موی ژولیده چو دود از سر من باز شودگرچنین جوش زند مغز من از جوش بهار
هوش مصنوعی: اگر موی درهم و برهمم مانند دود از سرم کنار برود، و اگر اینطور شور و اشتیاق در دلم به جوش بیاید، مانند جوش و خروش بهار خواهد بود.
چون زند بلبل بی طالع ما بر آهنگصدف گوهر سیماب شود گوش بهار
هوش مصنوعی: چون بلبل بینصیب ما آواز بخواند، صدای آن مانند گوشوارهای زیبا به گوش بهار میرسد.
در حبابی چه پر و بال گشاید طوفان ؟ظرف بلبل چه کند بامی سرجوش بهار؟
هوش مصنوعی: در دنیای محدود و ظاهری که داریم، طوفانهای بزرگ نمیتوانند بر ما اثر بگذارند. بلبل، که مظهر زیبایی و نشاط بهار است، چه کاری میتواند انجام دهد در یک فضای بسته و بیروح؟
چمن از جوش گل و لاله گرانبار شده استجلوه ای کن که سبکبار شود دوش بهار
هوش مصنوعی: چمن به خاطر زیبایی گلها و لالهها پر شده است. ای بهار، قدری خود را نشان بده تا این خوشههای سنگین گلها سبکتر شوند.