غزل شمارهٔ ۴۶۸۱ - صائب

به زندگی دل آزاده را ز تن بردارسبک چو باد صبا شو، ره چمن بردار

به گرگ باید اگر داد چون مه کنعانمکن مضایقه و دل ز پیرهن بردار

ز جان کهنه محال است تازه گردد دلبکوش و جان نو از باده کهن بردار

بهار چون ز لطافت به چشم درنایدتمتعی ز گل و سرو و یاسمن بردار

چون از نظاره یوسف ترا نصیبی نیستذخیره نظر از وصل پیرهن بردار

تراکه دیدن سیمین بران میسر نیستتمتعی ز تماشای جامه کن بردار

دهان و چشم ولب خویش گوش کن چون جامدگر چو شیشه مرا مهر از دهن بردار

چو شبنم از رخ گل چشم آب ده صائبچو آفتاب برآید دل از چمن بردار