غزل شمارهٔ ۴۷۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به نکات مهم و عمیقی در زندگی و تجربه انسانی می‌پردازد. شاعر از ما می‌خواهد که زندگی را با نیکوکاری و احساسات خوب شروع کنیم و به بهشت و خوشبختی دست یابیم. او بر اهمیت رهایی از تعلقات دنیوی تاکید می‌کند و ما را دعوت می‌کند که با صداقت و محبت رفتار کنیم. همچنین، ذکر می‌کند که حرص و طمع ممکن است انسان‌ها را به گمراهی بکشاند و در نهایت بر اهمیت تلاش و کوشش در زندگی اشاره دارد. رسول می‌گوید که باید از مشکلات به عنوان فرصتی برای رشد و تحول شخصی استفاده کنیم و به جای کینه، عشق و زیبایی را در زندگی قرار دهیم.
خشتی به خیر چون خم می بر زمین گذاردیگر قدم به قصر بهشت برین گذار
هوش مصنوعی: به هنگام ورود به باغ بهشت، بهتر است که با احتیاط و آرامی قدم برداری و با هر قدمی که برمیداری، سعی کنی از خوبیها و زیباییهای آنجا بهرهمند شوی.
اینک سپاه برق عنان ریز می رسددست مروتی به دل خوشه چین گذار
هوش مصنوعی: الان نیروی برق مانند سپاهی به زمین میرسد و دست مهربانی را به دل خوشهچین میسپارد.
چون سوزن از لباس تعلق برهنه شوپا چون مسیح برفلک چارمین گذار
هوش مصنوعی: چون سوزن از لباس جدا میشوی، از تعلقات دنیوی آزاد شو و پاهایت را مانند مسیح بهسوی آسمان بگذر.
بر چین چو عنکبوت کمند فریب رازنبوروار خانه پرانگبین گذار
هوش مصنوعی: بر چین به مانند عنکبوت، دام فریب را بگستر، و همانند زنبور، خانهای با پرواز و تلاش بساز.
کمتر نه ای ز خامه بی مغز در وجودبر صفحه جهان، سخن دلنشین گذار
هوش مصنوعی: در وجود تو، سخنانی دلنشین و meaningful وجود دارد، پس کمتر از خودت بروز نده و با کلمات بیمعنی بر صفحه زندگی ننویس.
حرص توانگران ز گدایان فزونترستجان راببوس وپیش خضر برزمین گذار
هوش مصنوعی: میل و طمع ثروتمندان بیشتر از فقیران است. پس جانت را با عشق بپذیر و در برابر خضر(نماد دانش و حکمت)، خود را humble بگذار.
جویای توست خوشه گندم به صدزبانبرپای سعی سلسله آهنین گذار
هوش مصنوعی: خوشه گندم به هزار زبان در جستجوی توست و برای دستیابی به تو تلاش می‌کند و از سختیها عبور می‌کند.
اول بگیر رخنه طوفان نوح رادیگر بیا به دیده من آستین گذار
هوش مصنوعی: نخست، باز کردن دریا را که نوح را نجات داد به یاد بیاور، سپس، با دقت به چشمان من نگاه کن و آستین خود را به سوی من دراز کن.
صائب علاج آتش سوداست چوب گلکار عدو به کلک سخن آفرین گذار
هوش مصنوعی: دردهای ناشی از عشق و شورش در دل را میتوان با هنر و سخن زیبا تسکین داد، گویی که در برابر دشمنان، با کلام دلنشین و لطیف، آتش درون را خاموش میکنیم.