غزل شمارهٔ ۴۷۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان تلخی‌ها و دردهای زندگی می‌پردازد و به قرائت‌های مختلف آن لقب می‌زند. شاعر از شخص می‌خواهد که به جای گله و شکایت، با دوستان و رفقا همراهی کند و به دنبال راهی برای حل مشکلات باشد. او اشاره می‌کند که در جمع آن‌ها نباید ناامیدی و حسرتی وجود داشته باشد و پیشنهاد می‌دهد که به جای درگیری با دشمنان و خصومت‌ها، از آرامش و دلجویی استفاده کنند. همچنین تأکید می‌شود که باید واقع‌بین بوده و توقعات غیرمنطقی نداشت، و در نهایت بر اهمیت حفظ ظاهر و استقامت در برابر مشکلات زندگی تأکید می‌کند.
ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذاراین می به حریفان تنک حوصله بگذار
هوش مصنوعی: ای دوست، به خاطر تلخیهای زندگی شکایت نکن و بهتر است که این شراب را به دوستانی که تحمل کم دارند تقدیم کنی.
درچشمه سوزن نبود راه گره رااز سر بگذر، پای درین سلسله بگذار
هوش مصنوعی: اگر در چشمه سوزن جایی برای عبور نیست، باید از گرهها و مشکلات عبور کنی و به جلو بروی. قدمت را در این مسیر بگذار و ادامه بده.
درقافله ما جرس هرزه درا نیستدستی زخموشی به دهان گله بگذار
هوش مصنوعی: در جمع ما، صداهای بیخصوصیت و نامناسب وجود ندارد و نباید کسی با سخنان بیمعنا و آسیبزننده صحبت کند.
شاید سری ازمنزل مقصود برآریچون گرد سری درپی هر قافله بگذار
هوش مصنوعی: شاید تو بتوانی از جایگاه خود به مقصد نهایی دست یابی، مانند سر که به دنبال هر کاروانی حرکت می‌کند.
دلجویی دشمن در توفیق گشایدجای سخن خصم به هر مسئله بگذار
هوش مصنوعی: دلجویی از دشمن میتواند باعث شود که در مواقع سخت، فرصتهای خوبی پیش بیاید. با این حال، در هر موضوعی باید به حرفهای مخالف گوش داد و آن‌ها را بررسی کرد.
از خوشه دو سر خواستن از بی بصریهاستتحسین بجا هست، حدیث صله بگذار
هوش مصنوعی: خواستن از چیزهایی که دو سر دارند، نشانهی نادانی است. تحسین در جاهای مناسب و به جا است، پس از موضوعات زائده صحبت کن.
صائب مکن اظهار تهیدستی خود راسر پوش به خزان تهی حوصله بگذار
هوش مصنوعی: بهتر است که احساس ضعف و بیپولی خود را به نمایش نگذاری و خود را در برابر مشکلات زندگی همانند درختی بپوشانی که در فصل خزان به سر میبرد.