غزل شمارهٔ ۴۷۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به نقد دنیای مجاز و ناپایدار می‌پردازد و می‌گوید حقیقتی فراتر از آنچه در این دنیا تجربه می‌شود وجود دارد. شاعر به عشق واقعی اشاره می‌کند و از تنگنای مجاز و عذاب قبر سخن می‌گوید. او از بندهای این دنیا و زیبایی فریبنده آن رنج می‌برد و به مخاطب توصیه می‌کند که از تماشای ظواهر فریبنده خودداری کنند، زیرا این دنیای مجاز تنها زودگذر است و به حقیقتی پایدار نمی‌انجامد.
نمی رسد به حقیقت کس از سرای مجازپلی است آن طرف آب، عشقهای مجاز
هوش مصنوعی: هیچکس به واقعیت واقعی نمیرسد، زیرا آنچه ما تجربه میکنیم فقط سایهای از حقیقت است. عشقهای ظاهری و ناکامل، مانند پلی برای عبور به سوی آن حقیقت دور هستند.
ز مرگ بیم ندارم که در قلمرو خاکعذاب قبر کشیدم ز تنگنای مجاز
هوش مصنوعی: من از مرگ نمیترسم، چرا که در دنیای خاکی تجربه سختیهای زندگی و عذابهایی را در این دنیا داشتهام.
اسیر دایره رنگ تا به کی باشم ؟دلم چو لاله سید شد ازین سرای مجاز
هوش مصنوعی: چقدر باید در این دور رنگ بیانتها گرفتار باشم؟ دلم مانند لالهای در باغ مجاز پژمرده شده است.
بپوش خرقه عریان تنی ز حضرت عشقکه بند خانه غفلت بود ردای مجاز
هوش مصنوعی: پوشیدن لباس سادهای که نشاندهنده عشق الهی است، از آنچه که در دنیا و غفلت وجود دارد جدا شو. این اشاره به این دارد که زندگی مادی و مجازی ما گاهی ما را از حقیقت واقعی دور می‌کند.
مباد هیچ مسلمان اسیر قید فرنگ!بجان رسیده ام از دست عشوه های مجاز
هوش مصنوعی: نذار هیچ مسلمانی زیر بار ذلت فرهنگ غربی بره! من دیگه از تمام جذابیتهای ساختگی به تنگ اومدم.
مبند دل به تماشای این جهان صائبکه یک دو هفته بود همچو گل وفای مجاز
هوش مصنوعی: به دل خود وابسته به زیباییهای این دنیا نشو، زیرا که دنیا بسیار گذرا و فانی است و وفای آن تنها به اندازهای کوتاه مانند عمر یک گل است.