غزل شمارهٔ ۴۷۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تجربیات خود می‌پردازد. او به معشوق خود می‌گوید که هرگز نتوانسته است به تعهدات و وعده‌های خود عمل کند و به وفا بیندیشد. او همچنین به جدایی و دوری از خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرگز به عمق احساسات و مشکلات او پی نبرده است. شاعر احساس می‌کند که بی‌توجهی و نادیده‌گرفتن معانی عمیق زندگی و عشق، باعث غم و دلتنگی او شده است. در نهایت، او به دشواری‌هایی اشاره می‌کند که در دل دارد و از عدم درک و ارتباط عاطفی با معشوقش گله دارد.
نبسته ای گره عهد برقبا هرگزنرفته ای به سروعده وفا هرگز
هوش مصنوعی: تو هرگز تعلقی به عهد و پیمان نداشت پیش از این، و هرگز در این مسیر وفاداری قدم نگذاشتهای.
همیشه گرچه درآیینه خانه می گردیندیده ای رخ خود سیراز حیا هرگز
هوش مصنوعی: هرچند همیشه در آینه به دنبال خود هستی، اما هرگز نتوانستهای چهره واقعیات را ببینی؛ چون حیا مانع از آن میشود.
عیارجنبش مژگان او چه میدانی؟نگشته ای هدف ناوک قضا هرگز
هوش مصنوعی: تو از لابهلای مژگان او خبر نداری، چون هرگز هدف تیر قضا را تجربه نکردهای.
حدیث دل نگرانی زماچه میپرسی ؟نکرده ای سفری روی برقفا هرگز
هوش مصنوعی: چرا درباره دلنگرانی من میپرسید؟ تو هرگز سفری را تجربه نکردهای که بر زندگیات تأثیر بگذارد.
اگرچه شبنم گستاخ این گلستانمندیده ام رخ گل را به مدعاهرگز
هوش مصنوعی: هرچند که من در این گلستان، جمال گل را به هیچکس نشان ندادهام، اما دلخوشیام این است که شبنم جسور به خاطر من اینجا حضور دارد.
به گردرفت ز حرص تو خرمن افلاکدهان شکوه نبستی چو آسیا هرگز
هوش مصنوعی: از شدت حرص تو، تنوع و فراوانی جهان را به هم میزند و همچون آسیایی که هیچگاه نمیایستد، هرگز از شکایت و ناله دست برنمیدارد.
ندیده ام اثر از آه سردخود صائبگلی نچیده ام از صحبت صبا هرگز
هوش مصنوعی: من هرگز اثر و نشانهای از درد و اندوه خود ندیدهام و هیچگاه از گفتگو و صحبت با نسیم صبح بهرهای نبردهام.