غزل شمارهٔ ۴۸۱۳
هوش مصنوعی: این شعر، بیانگر حالتی از انتظار و ناکامی در عشق است. شاعر به وضعیتی اشاره می‌کند که معشوق هنوز به او توجه نکرده و نشانه‌هایی از عشق و وفا در میان نیست. او از زیبایی‌های معشوق و دل‌تنگی‌اش برای دیدن او سخن می‌گوید و بر لزوم وفا و قرارداد محبت تأکید می‌کند. احساس ناامیدی و دلتنگی در این شعر به وضوح حس می‌شود، زیرا پیام‌های امید و اشتیاق نیز در دل بی‌پاسخ مانده‌اند.
بالا نکرده ساعد او راحیا هنوزبیعت نکرده است به دستش حنا هنوز
هوش مصنوعی: بازوهای او را بالا نبردهاند و هنوز برای بیعت با او حنا روی دستش نیست.
آواز عندلیب به گوشش نخورده استبرگرد او نگشته نسیم صبا هنوز
هوش مصنوعی: او هنوز آواز پرنده را نشنیده و نسیم صبحگاهی به سویش نیامده است.
در غنچه است جلوه گلزار شوخی اشدستش گلی نچیده ز رنگ حنا هنوز
هوش مصنوعی: در دل غنچه زیبایی باغی نهفته است و هنوز در دستانش گلی نچیده، رنگ حنا هم هنوز به آن نخورده است.
گل عیب بیوفایی خود را علاج کردنشنیده است عهد تو بوی وفا هنوز
هوش مصنوعی: گل به خاطر وفاداری نداشتن خود را توجیه کرد، در حالی که هنوز بوی وفا از عهد تو به گوش نمیرسد.
صدبار چین ابروی او داد رخصتممن سر نمی کشم ز کمند وفا هنوز
هوش مصنوعی: بارها و بارها ابروهای او به من اجازه دادهاند که از او دور شوم، اما من هنوز از چنگ وفای او خارج نمیشوم.
ای دیده از غبار ره او چه دیده ایدر پرده است خاصیت توتیا هنوز
هوش مصنوعی: ای چشم، از غبار راه او چه دیدهای؟ همچنان که خاصیت توتیا (گلوب)، پردهای است که بر روی چشمان ماست.
صائب هزار قاصد یأس آمد و گذشتچون برق می پرد به رهش چشم ما هنوز
هوش مصنوعی: هزاران پیامآور ناامیدی به ما نزدیک شدند و گذشتند، مانند برقی که لحظهای در آسمان میدرخشد، اما چشم ما همچنان خیره به راهش مانده است.