غزل شمارهٔ ۴۸۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و لذت‌های باده و عشق می‌پردازد. شاعر ابتدا از زیبایی ساقی و جلوه‌های باده و جام صحبت می‌کند و سپس به تأثیرات مثبت باده در روح و دل انسان اشاره می‌کند. او همچنین به عشق و محبت اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این احساسات می‌تواند زندگی را زیباتر کند. در نهایت، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و عطر خوشبوی آن اشاره می‌کند و می‌گوید که همه این زیبایی‌ها و لذتها در کنار هم، روح را سرشار از شادابی و آرامش می‌کند.
چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباشساعد سیمین چو باشد جام سیمین گو مباش
هوش مصنوعی: وقتی که ساقی با چهره زیبا، شراب رنگین را نشان میدهد، نگران نباش و مثل ساعد سفید و نازک او نباش، زیرا در اینجا، توجه به چیزهای ظاهری؛ مانند جام نقرهای که در دست دارد، ضروری نیست.
دست رنگین می کند کار شراب لعل فامباده گلرنگ در دست نگارین گو مباش
هوش مصنوعی: شراب قرمز رنگ دست را رنگین می‌کند و گلهای زنده و زیبا در دستان معشوق نمایان میشوند. بنابراین، تو نباید به این زیبایی‌ها و رنگهای فریبنده توجه کنی.
هر سفالی رافروغ می بلورین می کندباده چون روشن بود جام بلورین گو مباش
هوش مصنوعی: هر سفالی با نوشیدن شراب به درخشش بلورین تبدیل میشود، اما چون جام بلورین خود روشن است، تو هرگز نباید خاموش بمانی.
داغ ما خون رابه همت می تواند مشک کردکاکل عنبرفشان و زلف مشکین گو مباش
هوش مصنوعی: درد و رنج ما باعث میشود که عشق و محبت به یاد بماند و افرادی با زیبایی‌های خاص نمیتوانند ما را از غممان دور کنند. نباید در این شرایط دلسرد شویم.
صحبت دلدار، ما را فارغ از دل کرده استچون سوارازماست هرگز خانه زین گو مباش
هوش مصنوعی: گفتوگو با محبوب ما را از نگرانیها و دلمشغولیها دور کرده است. مانند چیزی که سوارکار بر اسبش تسلط دارد، ما هم نباید به چیزهایی که می‌تواند ما را محدود کند، وابسته باشیم.
خامه صائب معطر می کند آفاق رادر بیابان ختا آهوی مشکین گو مباش
هوش مصنوعی: قلم شاعر با نوشتار خود فضاهای دوردست را معطر میسازد؛ در میان بیابان ختا، ای آهو با پشم مشکین، خود را نشان نده.