غزل شمارهٔ ۴۹۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف لحظات خوش و حالاتی عاشقانه می‌پردازد. او از شراب و لذت‌های آن با یاد ابروی محبوبش سخن می‌گوید و حس خوشی را که در عبادت دارد توصیف می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که حتی با توبه، نتوانسته از لذایذ زندگی دور بماند. او همچنین بر حیرت و شگفتی بیدلان تأکید می‌کند و می‌گوید که تنها در زیر سایه عشق و شهادت خواب خوبی دارد. در ادامه، شاعر از تأثیر زیبایی و روشنی مهتاب و موی سفید بر دل تاریکش سخن می‌گوید و حس غم و جدایی را از شب‌گردی وارد می‌کند. این اشعار غم و شادی را در هم می‌آمیزد و به نوعی به قداست و زیبایی عشق اشاره دارد.
می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوشداشتم وقت خوشی امشب درآن محراب خوش
هوش مصنوعی: در حال نوشیدن شراب بودم و به یاد ابروی او بودم. لحظههای خوشی را در این شب در آن مکان مقدس تجربه میکردم.
درخمار باده آب سرد، آب زندگی استتوبه تا کردم زمی دیگر نخوردم آب خوش
هوش مصنوعی: در حالتی که تحت تأثیر شراب هستم، آب سرد و زندگیبخش را تجربه میکنم. اما زمانی که توبه کردم و دیگر از میخوارگی دور شدم، دیگر هیچ وقت از آب خوش طعم ننوشیدم.
بیدلان را حیرت بسمل کند تلقین که نیستغیر زیر سایه تیغ شهادت خواب خوش
هوش مصنوعی: بیدلان را حیرت میگیرد وقتی میگویند که در سایه شمشیر شهادت، خواب خوشی وجود ندارد.
می کند روشن دل تاریک را موی سفیدبهره مانیست غیر از خواب ازین مهتاب خوش
هوش مصنوعی: موهای سفید میتوانند دل تیره را روشنی بخشند، اما این نور جز خواب و آرامش در زیر این ماه زیبا چیزی نمیدهد.
زان مه شبگرد تاصائب جدا افتاده اممی کند کار نمک در دیده ام مهتاب خوش
هوش مصنوعی: من از آن ماه شبگرد جدا افتادهام و غم و اندوهی که به دلم نشسته، مانند نمک در چشمم است. آن ماه تابان که خوش جلوه می‌کند، حالا برای من درد و سختی آورده است.