غزل شمارهٔ ۴۹۳۸ - صائب

ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازشکه هر پیمانه چون آیینه آرد برسر نازش

لب حرف آفرینش تا حدیثی را به هم بنددهزاران دفتر انشا می کند چشم سخنسازش

نگاه موشکافان بی خبر بود از دهان اونشد تاخط مشکین چون لب پیمانه دمسازش

ز صید لاغر من میهمانداری نمی آیدخوشا کبکی که سازد سینه پای انداز شهبازش

کجا دارد خبر از اوج استغنای شاخ گل؟گرفتاری که از بام قفس نگذشته پروازش

اگر چون تیغ خاموشی شعار خود کند عاشقهمان برروی کار افتد چو جوهر بخیه رازش

حریف گوشه ابروی صیقل نیستم صائبمن و آیینه تاری که نتوان داد پردازش