غزل شمارهٔ ۴۹۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر با احساساتی عمیق، به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و از سختی‌های عشق و دلبستگی‌اش می‌گوید. او از حال و روز خود به عنوان عاشق خمار و ناکام سخن می‌گوید و از امیدی که به محبوب دارد، صحبت می‌کند. در عین حال، او به دشواری‌های عشق و خواسته‌ی رهایی از قید زلف محبوب نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در گرماگرم دشواری‌ها، از عشق و زیبایی محبوبش لذت می‌برد. در انتها، خاطرنشان می‌کند که زیبایی محبوبش آن‌قدر است که هر چیز دیگری در مقایسه با آن کوچک به نظر می‌رسد.
چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم با اعتماد به نفس او را در آغوش بگیرم در حالی که بدنش مانند پیراهنی زیباست؟ زیرا رنگ او از بوسههای خورشید بر لب بامش کمرنگتر میشود.
چه آگاهی ز حال ما خمار آلودگان دارد؟می آشامی که خالی برنمی گردد زلب جامش
هوش مصنوعی: چه کسی از حال ما مستها خبر دارد؟ من شرابی مینوشم که هیچگاه از لب این جام خالی نمیشود.
نهالی راکز او امید من چشم ثمر داردزبان مار می سازد نگه را، تلخ بادامش
هوش مصنوعی: نهالی که امید من به اوست، انتظار داشتن میوه از آن را دارم. اما نگاهش مانند زبانی است که تلخی بادام را به یاد میآورد.
تمنای رهایی دارم از زلف گرهگیریکه از دلبستگی باد صبا شد عقده دامش
هوش مصنوعی: من آرزوی آزادی از زلف پیچیدهای دارم که به واسطه دل بستن باد صبا، مانند دامی برایم گرفتار شده است.
چه گویم شکر این نعمت که آن بدخو نمی داندکه من از بوسه و پیغام خرسندم به دشنامش
هوش مصنوعی: نمی دانم چگونه شکرگزاری کنم بابت این نعمت، زیرا او که بدخلق است نمیفهمد که من از محبت و پیامش شادمانم حتی با وجود دشنامهایی که میدهد.
کیم من تانگردم خاک راه انتظار او؟که برآتش نشاند پختگان راوعده خامش
هوش مصنوعی: من کیستم که در آستانه انتظار او نشستهام؟ او که وعدهاش بر دلهای عاشق، همچون آتش زدن به خاکسترهای پخته است.
که دارد یادصائب این چنین آیینه رخساری؟که پیراهن شود بال پری ازلطف اندامش
هوش مصنوعی: کیست که مانند صائب، چهرهای اینچنین زیبا و دلربا دارد؟ که پیراهنش به لطافت و زیبایی بالِ پری مینماند.