غزل شمارهٔ ۴۹۴۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذبه‌ای است که یک دختر به نام بلا دارد. شاعر از خطرهای عشق او و تأثیرات آن بر دل‌ها و جان‌های دیگران سخن می‌گوید. او به کشتگان عشق و کیفیت خونین دامان او اشاره می‌کند و بیان می‌کند که زیبایی او به حدی است که دیگر به آینه نیاز ندارد. لبهای او به قدری شیوا هستند که جان می‌بخشند و صدای دلنشینی دارند.
شاعر همچنین به زاهدان اشاره می‌کند که به خاطر زیبایی او از نعمت‌های بهشت چشم‌پوشی می‌کنند. او به خرام او و تأثیراتی که بر عشق و شور و حال دیگران می‌گذارد می‌پردازد. در نهایت، شاعر به بیهودگی آرزوهای دنیوی در برابر زیبایی و جذبه او اشاره می‌کند و این امر را به نوعی نقد می‌کند.
بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش
هوش مصنوعی: بلا جویی که من دارم، چشمهایش برای من مضر است و شبیه میوهای است که زیر آفتاب قرار دارد و نگران تیرگی مژگانش هستم.
نمی دانم شمار کشتگانش را، همین دانمکه شد کان بدخشان خاک از خون شهیدانش
هوش مصنوعی: نمیدانم چند نفر در این جنگ کشته شدند، اما میدانم که سرزمین بدخشان به خاطر خون شهیدانش به خاک تبدیل شده است.
ز دامنگیری او آستینها جوی خون گرددز خون کشتگان از بس که سیراب است دامانش
هوش مصنوعی: از شدت عشق و تسلط او، آستینها به خون کشتگان آغشته میشوند و دامان او آنقدر از این خون سیراب است که جوی خون ایجاد می‌کند.
ندارد حاجت آیینه از بهر خودآراییز بس کز هرطرف آیینه رویانند حیرانش
هوش مصنوعی: آیینه برای زیبا نشان دادن خود نیازی ندارد؛ زیرا به قدری از هر سو چهرههای زیبا به او مینگرند که کاملاً گیج و حیران میشود.
گوارا باد شرم همت آن لبهای نوخط راکه جان بخشی کند در پرده شب آب حیوانش
هوش مصنوعی: شرم و حیا و تلاش آن لبهای زیبا که در دل شب میتواند زندگی و جان تازهای بدهد، خوشایند و دلپذیر است.
ازان بر میوه فردوس باشد دیده زاهدکز آن سیب ذقن خونین نگردیده است دندانش
هوش مصنوعی: چشم زاهد به میوههای بهشت دوخته شده است، اما او نمیتواند از سیبهای آنجا لذت ببرد چون دندانش به خون آغشته است. این نشان میدهد که او به دلیل خشکی و زهد بیش از حد، از لذتهای دنیا محروم مانده است.
رسانیده است خوشی را خرام او به معراجیکه ننشیند ز پا گردی که برخیزد ز جولانش
هوش مصنوعی: خوشی را که به پاهای زیبای او وابسته است، به اوج و بلندی رسانده است، به گونهای که او هرگز از حرکت و زیباییاش بازنمیماند و همواره در حال جنب و جوش است.
کجا افتدبه فکرما اسیران عشق بیباکیکه ماه مصر باشد از فراموشان زندانش
هوش مصنوعی: کجا میتوانیم به این فکر بیفتیم، ما که اسیر عشق و بیباکی هستیم، که ماه مصر در دنیای فراموش شدگان زندانش به سر میبرد؟
ز خامی دارم امید کشش ازکعبه کوییکز استغنانگیرد دامن رهرو مغیلانش
هوش مصنوعی: از نادانی خود امید دارم که از کعبه عشق، محبت و جذبه‌ای را بگیرم؛ جایی که از غنای روحی و بینیازیاش، کسی به دامن سرگردان و نادانش نمیافتد.
مکن در ملک دنیا آرزوی سلطنت صائبکه از زنبیل بافی می خورد روزی سلیمانش
هوش مصنوعی: در این دنیا به دنبال قدرت و سلطنت نباش، زیرا کسی که در ظاهر زندگی سادهای دارد، ممکن است روزی به مقام و جایگاهی بزرگ برسد.