غزل شمارهٔ ۴۹۵۹ - صائب

شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهشسر از صحرا برآرد هرکه صحرایی است همراهش

نسازد گرم چشم خود مگر در دامن منزلسبکسیری که چون خورشید تنهایی است همراهش

توکل میکند پوشیده چشمان را نگهداریبه چاه افتد درین ره هر که بینایی است همراهش

به آن خورشید سیما همسفر گشتم، ندانستمکه تنها می رود هرکس که هر جایی است همراهش

نهان سرکرد دل راه سرزلفش ،ازین غافلکه آتش در شب تاریک، رسوایی است همراهش

به چشم دوربینان چون پلنگ آید غزال منزبس کز هر طرف چشم تماشایی است همراهش

ز نور علم صائب شب شودازروز روشنترندارد شمع حاجت هرکه دانایی است همراهش