غزل شمارهٔ ۴۹۶۴

هوش مصنوعی: شعر در توصیف زیبایی و جذابیت یک دختر به نام سهی سروی است. شاعر به قد و زلف‌های او اشاره می‌کند و می‌نویسد که زیبایی او چنان است که حتی دو عالم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. حالتی از مستی و خواب به خاطر شیرینی دیده‌اش به وجود می‌آید. شاعر بیان می‌کند که کلامش به راحتی از چشمانش می‌ریزد، اما بیان احساسات واقعی از او دشوار است. زیبایی او به حدی است که در کنار دیگر درختان، مانند یک نخل خجالت می‌کشد. دل عاشق به لرزه می‌افتد و وقتی او در بوستان ظاهر می‌شود، اثرش در دل‌ها باقی می‌ماند. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که عشق به او نه تنها جسم را سیر می‌کند بلکه از تماشای او هم سیر نمی‌شود.