غزل شمارهٔ ۵۰۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به انسان توصیه می‌کند که از وابستگی‌های دنیوی و نگرانی‌ها رها شود و با شهامت به دنبال موفقیت باشد. شعله‌های زندگی موقتی هستند و باید با عشق و شور زندگی کرد. انسان باید به ارزش خود پی ببرد و از خود بی‌نظارتی نکند. اگر هدفی دارد، باید از درون خود بیدار و هشیار باشد. در نهایت، برای دستیابی به سعادت ابدی، باید به کنترل نفس و حسابگری در زندگی توجه کند.
فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش
هوش مصنوعی: از وابستگیها و دغدغههای دنیوی رها شو، با شجاعت و استقلال زندگی کن و بدون به دست آوردن دنیا، موفق و راضی باش.
این شعله های عاریتی نیست پایدارچون لاله زآتش جگر خود کباب باش
هوش مصنوعی: این شعلهها ماندگار نیستند، مانند لالهای که از آتش دلش به وجود آمده. باید با همه وجودت زندگی کنی و بسوزی.
خود را چو آفتاب نکردی به نور عشقباری چو سایه در قدم آفتاب باش
هوش مصنوعی: خودت را مانند خورشید نکن که نور عشق را نپذیری، بلکه مانند سایهای باش که همیشه در کنار خورشید حضور دارد.
قدر تو کم چرا بود از قدر دیگران؟از خود زیاده از همه کس در حجاب باش
هوش مصنوعی: چرا ارزش تو کمتر از دیگران باشد؟ باید بیشتر از دیگران در حجاب و پنهان باشی.
چشمت اگر به دولت بیدار می پردازشورش درون، نمک چشم خواب باش
هوش مصنوعی: اگر چشمانت به خوشبختی باز شود، از هیجانات درونت به آرامش برس، مانند نمکی که در خواب چشمت است.
خواهی که بی حساب به جنت ترا برندصائب نفس شمرده زن و خود حساب باش
هوش مصنوعی: اگر میخواهی بدون حساب و کتاب به بهشت بروی، باید نفسات را کنترل کنی و با دقت به رفتارها و اعمال خود توجه داشته باشی.