غزل شمارهٔ ۵۰۴۵

هوش مصنوعی: این شعر به عاشقانی اشاره دارد که در عشق خود و احوال دیگران غافل هستند. شاعر به آن‌ها هشدار می‌دهد که فریب زیبایی‌های ظاهری را نخورند و از حال دل دیگران آگاه باشند. همچنین توصیه می‌کند که در دنیای پر از شراب و لذت، بی‌خبر نمانند و نباید با همراهان بد سفر کنند. در این دنیا، ناپایداری و فنا حتمی است و نباید به مادیات دل بست. شاعر دل‌های غمزده را تسلی می‌دهد و می‌گوید که باید همواره با آگاهی زندگی کرد و به یاد داشته باشند که زندگی گذراست. در نهایت، او تأکید می‌کند که غفلت از حال دل خویش و دیگران نکنند و از عمر کوتاه خود بهترین بهره را ببرند.