غزل شمارهٔ ۵۰۶۶
هوش مصنوعی: این اشعار به مفاهیم اخلاقی و معنوی اشاره دارد. شاعر به اهمیت عدم وابستگی به مال و دنیا تاکید می‌کند و از انسان‌ها می‌خواهد تا به جای نمایش ثروت، به درون خود و سوالات معنوی خود بپردازند. او به این نکته اشاره می‌کند که مقام و اعتبار حقیقی پایدار نیست و انسان باید با تلاش خود از زوال دوری کند. در نهایت، به ضرورت بخشش و زکات زیبایی‌ها و فضایل اشاره می‌کند و از افراد می‌خواهد که از پنهان کردن احساسات و حقیقت خود دست برندارند و خود را نشان دهند.
چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
هوش مصنوعی: مثل ماهیها از زباله و کثافت دوری کن و مال و داراییات را برای مردم به نمایش نگذار. باید محضرت با دست پاک و حلال باشد.
تا کی توان به خرقه صد پاره بخته زد؟یک بخته هم بزن به دهان سؤال خویش
هوش مصنوعی: تا چند میتوان به خودتان زحمت داد و در عذاب بود؟ یک بار هم که شده، پاسخ سوالاتتان را بیابید.
معراج اعتبار مقام قرار نیستچون آفتاب سعی مکن درزوال خویش
هوش مصنوعی: افزایش مقام و اعتبار تو مثل صعود به آسمان نیست. سعی نکن که دیگری را زیر سایه افکنی و خود را کوچک کنی مانند خورشید که هیچگاه ناپدید نمیشود.
از عالم وجود سبکبار می رودپیش از رحیل هرکه فرستاد مال خویش
هوش مصنوعی: هر کسی که قبل از مرگش از دنیا، مال و دارایی خود را برای دیگران میفرستد، یعنی از این دنیا به راحتی میرود و هیچ باری بر دوش او نیست.
یوسف ز کاروان تو غارت رسیده ای استمعمور کن جهان ز زکات جمال خویش
هوش مصنوعی: یوسف از کاروان تو جدا شده و حالا به یک فرصت خوب تبدیل شده است. حالا جهان را با زیبایی‌ها و هنرهای خود پر رونق کن.
آفت کم است مردم پوشیده حال راصائب برون میار سر از زیر بال خویش
هوش مصنوعی: آفت کم است، کسانی که حالشان را پنهان میکنند. صائب، سر خود را از زیر بال خود بیرون نیاور.