غزل شمارهٔ ۵۰۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای اشاره دارد که محبت و لطف او زندگی شاعر را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر به توصیف چهره و صفات معشوقه می‌پردازد و می‌گوید که او مانند بهشت و جوی شیر برایش دلربا است. همچنین، احساسات شاعر بیانگر عشق و شوق عمیق به معشوقه است که شبیه به غنچه‌ای در آغوش اوست. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوقه از دور هویداست و اثر آن بر دل و جان او بسیار سنگین و عمیق است.
ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوشمرا کرده است چون خط حلقه درگوش
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و مهربانی او، آن دختر زیبا گوش مرا به شکلی درآورده که مانند حلقهای در گوش به نظر میرسد.
به چشم من بهشت و جوی شیرسترخ گلرنگ و آن صبح بنا گوش
هوش مصنوعی: چشم من بهشت و جوی شیر را میبیند، چهره گلگون او و صبحی که بر گوشم مینوازد.
همان درزیر خاکم می پرد چشمکه این می در قدح ننشیند از جوش
هوش مصنوعی: چشم من همیشه به زیر خاک میرود و میبیند که این شراب در ظرف خودش از جوش و خروش نمیایستد.
نیاسوده است تا واکرده ام چشممرا چون غنچه از خمیازه آغوش
هوش مصنوعی: من تا وقتی که چشمانم را بیدار نکردهام، آرامش نداشتم؛ مانند غنچه‌ای که از خواب بیدار میشود و آغوشش را باز می‌کند.
چو خط از چهره خوبان، هویداستبه چشم موشکافان بیت ابرویش
هوش مصنوعی: چهره زیبا و دلنشین آنها به روشنی در دیده کسانی که نگاه دقیقی دارند، مانند خطی از ابروی آنها نمایان است.
خلد چون خار، گل درپرده چشمگران چون سنگ باشد پنبه درگوش
هوش مصنوعی: بهشت همچون خار است و گل در نگاه عزیزان به اندازه سنگ ارزش دارد، مانند پنبهای که در گوش قرار میگیرد.
خرام خامه مشکین صائببود از شوخ چشمان خطاپوش
هوش مصنوعی: حرکت نرم و زیباي قلم مشکی ناشی از ناز و زیبایی چشمان بازیگوش و معصوم است که خطاها را نادیده میگیرند.