غزل شمارهٔ ۵۱۵۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به موضوع ناامیدی و تنهایی می‌پردازد. او از چراغ به عنوان نمادی از روشنایی و امید صحبت می‌کند و بیان می‌کند که در تاریکی شب نتوانسته‌اند به روشنی دست پیدا کنند. شاعر از درد و رنج خود می‌گوید و به پزشک اشاره می‌کند که به جای چراغ، در بالین او حضور دارد. شاعر احساس می‌کند که زندگی‌اش همیشه در سایه است و امیدی به روشنایی ندارد. او از پشیمانی و غم جدایی سخن می‌گوید و در نهایت به مقایسه‌ی ستاره و خورشید می‌پردازد و می‌پرسد که چگونه می‌توان به زیبایی و صفای چراغ رسید در حالی که خودش در تاریکی به سر می‌برد.
دمید صبح و نگشتیم آشنای چراغشبی به روز نکردیم زیر پای چراغ
هوش مصنوعی: صبح دمید و ما هیچگاه به چراغ شب عادت نکردیم. در طول روز هم زیر پای چراغ نرفتیم.
به ناامیدی من رحم کن که می سوزدطبیب بر سر بالین من به جای چراغ
هوش مصنوعی: به ناامیدی من رحم کن، زیرا در کنار من، طبیب به جای چراغ، نگران و دلسوز است و می سوزد.
همیشه زیر سیاهی است داغ روزن مندرآن حریم که تاریک نیست پای چراغ
هوش مصنوعی: در هر حالتی، مشکلی که در زندگی دارم همیشه با من است. اما در جایی که نور وجود دارد و تاریکی نیست، میتوانم به آرامش برسم.
بس است معذرت کشتنم پشیمانیکه آه سرد نسیم است خونبهای چراغ
هوش مصنوعی: کافی است که دیگر از کشتن من عذرخواهی کنی، پشیمانی تو مانند نسیمی سرد است که تنها جان چراغ را گرفته است.
اگر چه ریخت ز هم تاروپود فانوسمبه گردش است همان درسرم هوای چراغ
هوش مصنوعی: اگرچه ظاهر فانوسم به هم ریخته و نامنظم شده، اما در دل من هنوز آرزوی روشنایی و روشنگری وجود دارد.
اگر ستاره به خورشید می رسد صائبکجا رسد به رخ آتشین صفای چراغ ؟
هوش مصنوعی: اگر ستارهای به بزرگی و درخشش خورشید دست یابد، پس چه جایی برای زیبایی و روشنی چراغی که همچنان کوچک و کمنور است، باقی میماند؟