غزل شمارهٔ ۵۱۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به نقد و تحلیل وضعیت اخلاقی و انصاف در جامعه می‌پردازد. او به ناامیدی از افرادی که انصاف ندارند اشاره می‌کند و از ظلم و بی‌عدالتی که در روابط انسانی وجود دارد سخن می‌گوید. با تأکید بر اینکه به رغم سختی‌ها و ضربه‌هایی که خورده، صبر و شکیبایی را رها نکرده است، از انسان‌هایی که انصاف را زیر پا گذاشته‌اند گلایه کرده و به ناامیدی از تغییر وضعیت در دنیای اطرافش اشاره می‌کند. او همچنین به هشدار درباره‌ی طمع و بی‌انصافی‌هایی که در دوران خود مشاهده می‌کند، می‌پردازد و به دیگران توصیه می‌کند که از این دنیا دوری گزینند و گوشه‌ای برای خود انتخاب کنند.
مدار چشم ازین کور باطنان انصافکه گشته است به عنقا هم آشیان انصاف
هوش مصنوعی: از این نگاه کن که افرادی که دچار تاریکی باطن هستند، انصاف را نادیده گرفتهاند. انصاف اکنون به قدری نادر و فرار شده که برای یافتن آن باید به دنبال یک موجود افسانهای بگردی.
زبس به فرق لگد خوردم و ننالیدمبه بردباری من داد آستان انصاف
هوش مصنوعی: من به خاطر سختی‌ها و ضربه‌هایی که خوردم، هیچ وقت شکوایه نکردم و در عوض، این صبر و استقامت من باعث شد که حق و انصاف به من رسید.
به سیم قلب خریدند ماه کنعان رانمی دهند هنوز اهل کاروان انصاف
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت ماه کنعان، قلب او را با سیم خریدند، اما هنوز بی‌عدالتی و بیانصافی در میان اهل کاروان ادامه دارد.
مباد لب به حدیث طمع بیالایینمی دهند ز بخل اهل این زمان انصاف
هوش مصنوعی: حواست باشد که به دنبال خواستههای غیرواقعی نروی، زیرا در این زمان افراد بخیل و بیانصاف به کسی کمک نمیکنند.
شکر به سعی بهار از زمین شوره نرستمجو ز مردم این تیره خاکدان انصاف
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به ما می‌گوید که تلاش و کوششی که در بهار صورت میگیرد، باعث میشود که زمین بیحاصل (شورهزار) تبدیل به جایی پربار و ثمرمند شود. اما از این مردم که در این دنای ناهموار زندگی میکنند، نباید انتظار انصاف و عدالت داشت.
تو نیز گوشه بگیر از جهانیان صائبکنون که گوشه گرفته است از جهان انصاف
هوش مصنوعی: در این دنیا، صائب، تو هم باید کمی دور از مردم باشی، چرا که اکنون خود حق و انصاف را از دنیا دور کرده است.