غزل شمارهٔ ۵۲۳۰
هوش مصنوعی: شاعر بهار را توصیف می‌کند که با آمدنش دیوارها و زمین به رنگ لاله در آمده‌اند. بارش باران، باغ را شاداب کرده و غنچه‌ها را به خنده می‌آورد. باغی پر از بنفشه و زیبایی است که به گل‌هایش جلا می‌بخشد. شاعر تاکید می‌کند که اکنون زمان لذت بردن از زیبایی‌های زمین و گل‌هاست و دیگر نیازی به ساز و آواز نیست. در این دو هفته که گل‌ها شکوفا می‌شوند، شاعر از ما می‌خواهد که از زیبایی‌های بهار استفاده کنیم و به زندگی شاداب ادامه دهیم.
آمد بهار و شد در و دیوار لاله رنگاز جوش لاله شیشه پرباده گشت سنگ
هوش مصنوعی: بهار فرا رسید و دیوارها و درها به رنگ گلهای لاله درآمدند. از شوق لالهها، شیشهها پر از شراب شدند و حتی سنگها نیز جان گرفتند.
از بس کشید ابر به برتنگ باغ رامیدان خنده بردهن غنچه گشت تنگ
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه ابرها به شدت باغ را در آغوش گرفتهاند، فضای باغ تنگ و محدود شده و همین باعث شده است که غنچه‌ها لبخند خود را پنهان کنند و در حالت خجالت و انقباض قرار بگیرند.
باغ از بنفشه رخسار یوسف استگردیده از تپانچه اخوان کبود رنگ
هوش مصنوعی: باغ به خاطر زیبایی و لطافت یوسف مانند بنفشهای رنگارنگ و دلنشین شده است و رنگ کبود و زخمهای ناشی از تیراندازی برادرانش را به یاد می‌آورد.
بتخانه فرنگ کن از باده مغز رااکنون که گشت روی زمین صورت فرنگ
هوش مصنوعی: در حال حاضر که زمین به شکل و شمایل فرنگی در آمده است، بیا که با باده و شراب، دل و جان خود را از غم و اندوه آزاد کنیم و بتخانه ای از زیبایی‌های غرب بسازیم.
مطرب چه حاجت است کسی را که می زندبر سنگ خاره شیشه ناموس بی درنگ
هوش مصنوعی: چه نیازی به ساز و آواز است برای کسی که به خاطر نواختن بر سنگ سخت، به آنچه در دل دارد، بیملاحظه پرداخته است؟
چون سرو می کند به نظر جلوه گردباداز بس زدود دامن صحرا ز سینه زنگ
هوش مصنوعی: سرو به زیبایی و وقار در برابر گردباد ظاهر میشود، چرا که گردباد با شدت خود، غبار و آلودگیهای دامن صحرا را از دل آن پاک کرده است.
صائب درین دو هفته که گل جوش می زندچون داغ لاله باده لعلی مده ز چنگ
هوش مصنوعی: در این دو هفته که گل‌ها شکوفا می‌شوند، مانند داغی که بر گل لاله نشسته است، شراب خوشرنگ و گرانبها را از دست ندهید.