غزل شمارهٔ ۵۳۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج گوینده از شرایط زندگی‌اش و ناکامی‌هایش در رسیدن به آرامش و خوشبختی است. او با تصویرسازی‌هایی زیبا، سستی و ویرانی کاشانه‌اش را به تصویر می‌کشد و از صبر و شوقی که در دل دارد صحبت می‌کند که به مرور زمان دچار آسیب شده است. او به نور و امیدی که در زندگی‌اش وجود ندارد اشاره می‌کند و به ناامیدی خود از تغییر سرنوشتش اذعان دارد. این احساسات عمیق و ناامیدی در برابر چرخش و حوادث زندگی به خوبی در این اشعار مشهود است.
بس که محکم کرده در سستی بنا کاشانه‌امجلوه مهتاب سیلاب است در ویرانه‌ام
هوش مصنوعی: به خاطر محکمکاریهایی که در زمانهی ناپایداری داشتهام، نور مهتاب مانند سیل در خرابههای زندگیام میدرخشد.
صبر من از خارخار شوق پا بر جا نماندریشه از دندان موران داشت دایم دانه‌ام
هوش مصنوعی: صبر من به خاطر شوق بیپایانم سخت تحت فشار قرار گرفته و دیگر نتوانستهام تاب بیاورم. ریشه وجودم مانند دانهای است که دائماً در معرض دندانهای مورچهها قرار دارد و نمیتواند در آرامش بماند.
آن سیه‌روزم ، که در ایّامِ عمرِ خود ندیدنور را در خواب چشم روزن کاشانه‌ام
هوش مصنوعی: من که در تمام ایام زندگیام حتی در خواب هم نتوانستم نوری ببینم، افسوس که اکنون در خانهام پنجرهای وجود ندارد.
تا شنیدم کز ندیمان حریم خواب اوستاز ته دل تا قیامت دشمن افسانه‌ام
هوش مصنوعی: زمانی که فهمیدم که دوستانم در حریم خواب او هستند، از اعماق دل تصمیم گرفتم که تا ابد دشمن داستان زندگیام باقی بمانم.
من کجا و طالع برگرد سر گشتن کجاشمع چون گل می‌کند گل می‌کند پروانه‌ام
هوش مصنوعی: من در کجایم و حوادث سرنوشت در کجا هستند؟ شمعی که مانند گل میشکفد، پروانه‌ام را به خود جلب می‌کند.
نیست امید برومندی ازین طالع مراهم مگر زنگار روزی سبز سازد دانه‌ام
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که با سرنوشت کنونیام امیدی به رشد و بالندگی ندارم، جز اینکه شاید یک روزی شرایط مناسبی پیش بیاید و باعث شکوفاییام شود.