غزل شمارهٔ ۵۳۴۷
هوش مصنوعی: شاعری در این شعر به تنهایی و بی‌کسی خود اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که ای کاش کسی را داشت که در سختی‌ها و دردهایش فریادرس او باشد. او احساس می‌کند که در دنیای بی‌سرما و بی‌حمایتی، ارزشش کاهش یافته و اگر حمایتی داشت، می‌توانست به قله‌های بلندی همچون سیمرغ برسد. صحبت با همدردانش تلخی زندان را به شیرینی تبدیل می‌کند و او آرزو دارد که ای کاش دوستی در کنار خود داشت. همچنین، شاعری به وحشت‌ها و دردهایی که در تنهایی احساس می‌کند، اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی را در کنار خود داشت، دیوانه نمی‌شد.
او از كاستی نفس و امیدش می‌گوید و حسرت می‌خورد که نتوانسته است از نفس‌هایش بهره‌مند شود و اکنون که در تاریکی به سر می‌برد، آرزو می‌کند که دوباره صبحی روشن و امیدبخش داشته باشد. در نهایت، شاعر به این پرسش می‌رسد که اگر در زندگی‌اش کسی نبود، از کس و کارش چه بسا او هم تنها و بی‌کسی خواهد بود.
گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتممی‌کشیدم ناله از دل تا نفس می‌داشتم
هوش مصنوعی: اگر کسی را در بیرون از خودم مییافتم که بتواند به من کمک کند، با تمام وجودم از دل مینالم تا زمانی که نفس دارم.
سود من در پله نقصان ز بی‌سرمایگی استمی‌شدم سیمرغ اگر بال مگس می‌داشتم
هوش مصنوعی: من از نداشتن امکانات و شرایط مناسب ضرر میکنم، اگر بال و پر لازم را داشتم، میتوانستم به موفقیتهای بزرگی دست یابم.
صحبت همدرد زندانم را گلستان می‌کندهم‌نوایی کاش در کنج قفس می‌داشتم
هوش مصنوعی: گفتوگو با همدردم، زندانم را به مانند گلستانی زیبا می‌کند. کاش میتوانستم در این گوشه تاریک تنهاییام، دوستی داشته باشم که همصدا باشیم.
وحشت ذاتی گوارا کرد عزلت را به منمی‌شدم دیوانه گر الفت به کس می‌داشتم
هوش مصنوعی: ترس درونیم باعث شد تا در تنهایی احساس راحتی کنم، اگر به دیگری عشق میورزیدم، شاید دیوانه میشدم.
این زمان شد سینه‌ام تاریک ورنه پیش ازینصبح را آیینه در پیش نفس می‌داشتم
هوش مصنوعی: در حال حاضر، با اینکه قلبم تاریک و بینور است، اما قبل از این، صبح را مثل آینهای در برابر نفس خود میدیدم و احساس روشنی میکردم.
شد ز قحط آه از مطلب کمندم نارساکاش دودی در جگر چون خار و خس می‌داشتم
هوش مصنوعی: به خاطر کمبود و ناامیدی، آه و نالهام به شدت افزایش یافته است. ای کاش میتوانستم دودی از درد در دل خود ایجاد کنم، همانند خار و علفی که در زمین وجود دارد.
پله دوری ز محمل بود منظور ادبگوش اگر گاهی به آواز جرس می‌داشتم
هوش مصنوعی: گاهی اوقات، وقتی از جمع دور بودهام و به صدای زنگ یا ناقوس گوش میدادم، به اهمیت ادب و آداب معاشرت بیشتر پی بردهام.
حرف تلخی از دهان او به من هم می‌رسیدگر زبان شکوه چون اهل هوس می‌داشتم
هوش مصنوعی: اگر من هم مثل کسانی که به لذتهای دنیوی توجه دارند، زبان شکایت و ناله داشتم، احتمالاً حرفهای تلخی که او به زبان میآورد نیز به من میرسید.
بی‌کسی‌ها ناله را بر من گوارا کرده استمُهر بر لب می‌زدم گر دادرس می‌داشتم
هوش مصنوعی: تنهایی و بی‌کسی باعث شده است که صبر و تحمل من به ناله و شکایت تبدیل شود. اگر کسی بود که به دادم برسد، شاید سکوت میکردم و نمیخواستم چیزی بگویم.
پختگی دریای پرشور مرا خاموش کردکاش جوشی چون شراب نیمرس می‌داشتم
هوش مصنوعی: دریای پرشور و احساسات من که به پختگی رسیده، مرا ساکت و بیحالت کرد. ای کاش مثل شراب جوان و شورانگیز، جوش و هیجان دوبارهای داشتم.
تا دل از ذوق گرفتاری به آزادی رسیدشد تمام امید بیمی کز عسس می‌داشتم
هوش مصنوعی: زمانی که دل از شوق گرفتار بودن آزاد شد، تمام امید و بیمی که از نگهبانان داشتم، از بین رفت.
از نفس‌های پریشان تیره شد آیینه‌امصبح می‌گشتم اگر پاس نفس می‌داشتم
هوش مصنوعی: آینهام به خاطر ناآرامیها و اضطرابهایم تار و تیره شده است. اگر مراقب نفس و درون خود بودم، شاید صبح زیباتر و روشنتری را تجربه میکردم.
گر نمی‌گردید در عالم کس من بی‌کسیاز کسان صائب من بی‌کس چه کس می‌داشتم
هوش مصنوعی: اگر دیگران در این دنیا نمیچرخیدند و نمیآمدند، من که خود را بی‌کسی میدانم، در بیکسیام چه کسی را میتوانستم داشته باشم؟