غزل شمارهٔ ۵۳۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی به نام "غفلت" صحبت می‌کند که به نوعی خواب ناآگاهانه و غیرمستحکم شبیه است. او به شیشه‌ای که در اثر شراب لرزش دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که خواب غفلتش از ویژگی‌های سنگینی و ناپایداری برخوردار است. شاعر به بیدردی و مستی خود اشاره کرده و خوابش را به عنوان عاملی برای ناامیدی از بیداری معرفی می‌کند. همچنین به تأثیرات منفی این خواب بر زندگی و بیداری‌اش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چطور غفلت و خواب سنگین او مانع از دیدن حقیقت‌ها و بیداری‌اش می‌شود. در نهایت، این غفلت را به نوعی نقاب بر چهره‌اش تشبیه می‌کند که در روز قیامت یا صبح محشر به سختی کنار خواهد رفت.
شیشه لرزد بر خود از روز شراب غفلتماز سبک مغزی گرانسنگ است خواب غفلتم
هوش مصنوعی: شیشه از نوعی عرق یا شراب میلرزد؛ گویی به دلیل غفلت من و از آنجایی که ذهن من به راحتی در خواب حادثهای سنگین فرو رفته است.
جست خون مرده از خواب گرانسنگ عدممن ز بیدردی همان مست و خراب غفلتم
هوش مصنوعی: از خواب عمیق و سنگین عدم، خون مرده را جستجو میکنم؛ من که از درد بیخبرم، همانطور مست و خراب در غفلت به سر میبرم.
تیغ خورشید قیامت را کند دندانه دارگرچنین بر روی هم بندد سحاب غفلتم
هوش مصنوعی: اگر روز قیامت خورشید با تمام قدرتش بتابد، و ابرهای غفلت بر روی هم جمع شوند، تردید نکن که این تابش میتواند دندانهای آن خورشید را هم بشکند.
گردد از باد مخالف پله خوابش گرانچشم نرم افتاده است از بس حباب غفلتم
هوش مصنوعی: به خاطر وزش باد مخالف، در خواب سنگین می‌شود و چشمانش به خاطر خیالپردازی و غفلت، نرم و خوابآلود است.
در زمان فیض خواب من گرانتر می شودچون سگان از صبح باشد فتح باب غفلتم
هوش مصنوعی: وقتی که در حال خواب هستم، خواب من سنگینتر می‌شود، مانند سگهایی که در صبح، در پی فرصتی برای غفلت من هستند.
بود از موی سفید امید بیداری مرابالش پرگشت آن هم بهر خواب غفلتم
هوش مصنوعی: موهای سفیدم نشانهای از امید به بیداری و آگاهی من شدهاند، اما در عوض، آنها به شکل بالشی نرم برای خواب غفلتم درآمدهاند.
گرچنین سنگین شود خواب از گرانجانی مراصبح محشر می شود صائب نقاب غفلتم
هوش مصنوعی: اگر خواب من به خاطر غم و اندوه سنگین شود، صبح قیامت برای من فرا میرسد. در آن زمان، من با غفلت خود مواجه میشوم.