غزل شمارهٔ ۵۳۹۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به سخاوت و generosity خود اشاره می‌کند و خود را مانند دعا و دعابخش می‌داند که بر دیگران رحمت می‌کند. او به رغم بی‌منت بودن کمک‌هایش، در درون خود احساس رضایت و افتخار دارد. همچنین، او خود را از دست‌فروشی و وابستگی به دیگران آزاد می‌بیند و در پی حقایق عمیق و معنوی است. شاعر علاوه بر این، به این نکته اشاره می‌کند که او از انتقادات دیگران بی‌تفاوت است و بیشتر به حقیقت و اصل خویش اهمیت می‌دهد. او مدعی است که بی‌نیاز از تأیید دیگران است و به دنیای مادی وابستگی ندارد. در نهایت، او بر این باور است که افکارش از افکار دیگران برتر و منحصر به فرد است.
با فقیری در سخاوت بی نظیر عالممچون دعا با دست خالی دستگیر عالمم
هوش مصنوعی: من با فقیری که در بخشش و generosity بینظیر است، مانند دعایی که با دستان خالی به نتیجه میرسد، به دنیا آمدهام و او را یاری میکنم.
چون هما هر چند بی منت دهم دولت به خلقبهر مشتی استخوان منت پذیرعالمم
هوش مصنوعی: هرچند که من مانند پرندهای افتخار و خوشبختی را بدون درخواست و انتظار به مردم میدهم، اما آنها برای یک تکه استخوان که مانند نعمتی کوچک است، از من قدردانی و منت میکشند.
خود فروشی پیشه من نیست چون بیمایگانفارغ از رد و قبول و داروگیر عالمم
هوش مصنوعی: من به کار خودفروشی مشغول نیستم، زیرا مانند بیماران، از قضاوت و پذیرش یا عدم پذیرش چیزها بیخبر و فارغ هستم و تنها در دنیای خودم زندگی میکنم.
از سخنهایی که می آید به کار مردمانتا به دیوان قیامت ناگزیر عالمم
هوش مصنوعی: از کلمات و سخنانی که در زندگی مردم کاربرد دارد، من به خوبی آگاه هستم و میدانم که این سخنان تا روز قیامت اهمیت خواهند داشت.
گوش سنگین چمن پیر است مهر لب مراورنه من از بلبلان خوش صفیرعالمم
هوش مصنوعی: چمن کهن و پیر، به حرفهای محبتآمیز من توجهی ندارد، در حالی که من از بلبلان خوشآواز و شاداب عالم هستم.
پرده مردم دریدن نیست لایق، ورنه مناز صفای سینه آگاه از ضمیر عالمم
هوش مصنوعی: آشکار کردن راز در دل مردم کار من نیست، ولی اگر بودم، از پاکی دل خود خبر داشتم و به همه زوایای وجود پی میبردم.
خواری دایم به است از عزت پا در رکاببی نیاز از اعتبار زود سیر عالمم
هوش مصنوعی: بهتر است به جای عزت و قدرت در زندگی، هیچ نیازی به تأیید دیگران نداشته باشیم، حتی اگر این به معنی پذیرفتن ذلت باشد. در واقع، من به این نتیجه رسیدهام که زندگی بدون تکیه بر اعتبار و ارزشهای ظاهری، گزینه بهتری است.
با جهان آب وگل دلبستگی نبود مرامی توان چون مو بر آورد از خمیر عالمم
هوش مصنوعی: من به دنیا و زیباییهایش وابستگیای ندارم و میتوانم همانند یک مو که از گل ساخته شده، از این عالم بگذرم و جدا شوم.
می نهند انگشت برحرفم خطاکاران همانگرچه از افکار صائب بی نظیر عالمم
هوش مصنوعی: افرادی که مرتکب اشتباهات هستند بر روی سخنان من انگشت میگذارند، هرچند که من از نظر تفکر و اندیشه در سطح بینظیری قرار دارم.