غزل شمارهٔ ۵۴۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و احوال خود و دیگران می‌پردازد و از عشق و زیبایی سخن می‌گوید. او به پیچیدگی‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و به این نکته می‌رسد که برای درک عشق و زیبایی باید از غفلت و خواب غفلت بیدار شویم. شاعر با ابراز هنر و تلاش، به تصویر کشیدن زیبایی‌های عشق می‌پردازد و از فقر و سادگی عشق، نسبت به زیبایی‌های ظاهری انتقاد می‌کند. او همچنین بیان می‌کند که درک عشق و زیبایی به عمق شناخت و آگاهی نیاز دارد و این‌که باید چشمان‌مان را به روی واقعیات باز کنیم و از ظواهر پرهیز کنیم.
روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایمتا ز روی شاهد معنی نقاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: ما زمانی در زندگی خود با احساسات شدید و هیجانانگیز همراه بودهایم، تا جایی که از زیبایی و ظرافت معانی و احساسات عشق خود پردهبرداری کنیم.
هم‌خیالان را به همت دستگیری می‌کنیمنیست از غفلت اگر خود را به خواب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: ما به یاری و حمایت یکدیگر خواهیم پرداخت، حتی اگر خودمان در غفلت و خواب به سر ببریم.
همره کاهل گرانی می‌برد از پای سعیسیل را در ره مکرر از شتاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: در کنار همین تنبلی، بار سنگینی میآورد که حالا تلاش و کوشش را از مسیر خود خارج کرده است. ما در این راه، به خاطر مکرر بودن آن، از شتاب و سرعت خود کاستهایم.
ما ز روشن گوهری از پله افتادگیسر چو شبنم در کنار آفتاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: ما از درخشش گوهری که داریم، به شدت افت کردهایم و مانند شبنمی هستیم که در کنار خورشید قرار گرفته است.
از لب میگون او قانع به می گردیده‌ایممهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: از لبهای خوش رنگ او به نوشیدن شراب راضی شدهایم و عشق گل را مانند نگاهی به دوربین، بر روی گلاب پاشیدهایم.
هیچ کس در خاکساری نیست چون ما خوش‌عنانچشم پیش پای مردم چون رکاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: هیچکس به اندازهی ما در فروتنی و ادب نیست، زیرا ما مانند اسبسواری که رکابش را در مقابل مردم گذاشته باشد، به روی خودمان تسلط داریم و در برابر دیگران humild هستیم.
بهر دیدارت نظر را شست‌و‌شویی می‌دهیمبی‌تو گر چشمی به روی آفتاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: برای دیدن تو، چشمان‌مان را خوب میشوییم، حتی اگر بدون تو چشمی به سمت آفتاب دوخته باشیم.
عارفان دل ساده می‌سازند از نقش و نگارما نظر از دل‌سیاهی بر کتاب افکنده‌ایم
هوش مصنوعی: عارفان با دلهای پاک و خالص خود، به زیباییها و معانی هر چیز مینگرند و توجهی به ظواهر دنیوی ندارند. ما نیز از دلهای تیره و غمگین، به کتاب زندگیمان نظر افکنده‌ایم.