غزل شمارهٔ ۵۴۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شور آن سخن می‌گوید و از خودگذشتی و فداکاری در راه عشق یاد می‌کند. او به صراحت بیان می‌کند که اگر عشقش اجازه می‌داد، سرِ عاشقی را بر دار می‌نهاد و برای عشق خود، هر دشواری را تحمل می‌کرد. شاعر خود را در بحر عشق به صورت اسیری می‌بیند که به بسیاری از مسائل گرفتار شده است. او به دل‌تنگی و غم ناشی از جدایی اشاره می‌کند و از مسئولیت و تکلیف خود در مقابل عشق می‌گوید. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که ای کاش قدرت و اختیاری داشت تا عشق را به بهترین نحو ابراز کند.
ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستمسر شوریده منصور را بر دار می بستم
هوش مصنوعی: اگر از شدت عشق گلی بر سر دستارم میزدم، سر شوریده منصور را بر دار میآویختم.
من آن روزی که در عشق سخن ثابت قدم بودمکمر در خدمت هر نقطه چون پرگار می بستم
هوش مصنوعی: من روزی که در عشق ثابت و پایدار بودم، برای خدمت به هر نقطه از عشق، مانند پرگار خود را آماده و مهیا میکردم.
زدینداری اسیر صد گره چون سبحه گردیدمرهین یک گره بودم اگر زتار می بستم
هوش مصنوعی: تجربه و دستاوردهای زندگی من مانند دانههای تسبیح در پیوندی پیچیده و دشوار به هم پیوستهاند. در حقیقت، من اگر به یک تار ساده وابسته بودم، میتوانستم راحتتر از این گرههای متعدد عبور کنم.
تو با اغیار در سیر چمن بودی و من در دلز آه سرد نخل ماتم اغیار می بستم
هوش مصنوعی: تو با دیگران در چمن میگشتی، اما من از درد عمیق و سکوت خود در دل، غم و اندوه آنها را تحمل میکردم.
به تکلیف بهاران شاخسارم غنچه می بندداگر در دست من می بود اول بار می بستم
هوش مصنوعی: در بهار، وقتی که شاخسارها غنچه میبندند، اگر کار در دست من بود، من به طور اولیه غنچهها را میبستم.
اگر صائب هوا می بود در فرمان عقل منبه دوش باد تخت خود سلیمان وار می بستم
هوش مصنوعی: اگر می توانستم احساسات و خواسته هایم را تحت کنترل عقل خود قرار دهم، همچون سلیمان، با باد تخت و قدرت خود را به دوش می کشیدم.