غزل شمارهٔ ۵۵۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و هوای خود در میخانه و دنیای عشق و احساس سخن می‌گوید. او مانند خورشید در یک پیمانه شراب غرق شده و در آتش عشق می‌سوزد. شاعر می‌گوید که ملامت‌ها او را نمی‌شکنند و او با تمام وجود سرگرم عشق و احساساتش است. او به دنبال عمق معنایی و خردی در زندگی است و از چیزهای سطحی و کودکانه بیزار است. هدف و عزم او قوی است و به کارهای بزرگ فکر می‌کند. در نهایت، او خود را مانند پرنده‌ای در قفس می‌بیند که به عشق و دلگرمی صیاد وابسته است و نه به چیزهای مادی و پریشانی‌های روزمره.
نه از جام دگر هر دم درین میخانه سرگرممکه چون خورشید تابان من به یک پیمانه سرگرمم
هوش مصنوعی: من به هیچچیز دیگری در این میخانه دل خوش نیستم. من مانند خورشید که به روشنایی خود معروف است، با یک جرعه از این می سرمست میشوم.
به یک آتش چو داغ لاله می سوزم درین گلشننه هر شمعی تواند کرد چون پروانه سرگرمم
هوش مصنوعی: من در این باغ گل، همچون پروانهای غرق در آتش عشق هستم و درد و گرمایی که در دلم هست، مشابه داغ لاله است. هیچ شمعی نمیتواند مانند من در این عشق بسوزد و این گونه به وجد بیاید.
شود از سنگباران ملامت تر دماغ منازین رطل گران چون مردم دیوانه سرگرمم
هوش مصنوعی: من از انتقادات و سختیهایی که به من میشود، همچنان شاد و سرزندهام؛ مانند فردی که دیوانه است و بیخیال از همه چیز به کارهای خود مشغول است.
نظر چون مردم بالغ نظر بر نو خطان دارمدرین مکتب نسازد ابجد طفلانه سرگرمم
هوش مصنوعی: من نگرش و دیدگاه خود را به جوانان تازهنفس دارم و در این عرصهی علمی نمیخواهم به یادگیریهای ابتدایی و کودکانه بپردازم.
نگیرد پیش راه عزم من گردون کم فرصتبه هر کاری که سازد همت مردانه سرگرمم
هوش مصنوعی: چرخِ فلک نمیتواند مانع عزم و ارادهی من شود، زیرا فرصتی برای هر کاری که به تلاش و همت مردانه نیاز دارد، ندارم و من مشغول کار خود هستم.
زآبادی شود وحشت فزون جانهای وحشی رااز آن پیوسته در تعمیر این ویرانه سرگرمم
هوش مصنوعی: از آبادانی، ترس و وحشت جانهای سرکش بیشتر میشود؛ به همین دلیل، همیشه مشغول بازسازی این ویرانه هستم.
مرا دلگرمی صیاد دارد در قفس صائبنه آن مرغم که سازد حرص آب و دانه سرگرممم
هوش مصنوعی: من در قفس خود احساس آرامش میکنم، زیرا صیاد به من دلگرمی میدهد، نه مانند پرنده‌ای که فقط به آب و غذا فکر کند و سرگرم باشد.