غزل شمارهٔ ۵۶۴۰ - صائب

تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشمگشت بال و پر طوفان دل بازیگوشم

من که در صومعه سر حلقه پیران بودمکرد بازیچه طفلان دل بازیگوشم

من کجا، خنده زدن چون گل بیدرد کجا؟کرد چون غنچه پریشان دل بازیگوشم

گرچه در کنج قفس بال و پرم غنچه شده استمی کند سیر گلستان دل بازیگوشم

بیقرارست چو مو بر سر آتش، تا شدزلف را سلسله جنبان دل بازیگوشم

همه شب در تن مجروح ز بی آرامیمی کند سیر چو پیکان دل بازیگوشم

هست چون برق نمایان ز رگ ابر بهاراز سر زلف پریشان دل بازیگوشم

نیست از ترکش پر تیر خطر پیکان رامی زند بر صف مژگان دل بازیگوشم

بس که زد قطره به هر کوچه بآورد آخرگرد از عالم امکان دل بازیگوشم

همچو طوطی که ز آیینه به گفتار آیدشد از آن چهره سخندان دل بازیگوشم

نیست ممکن که به فکر من بیدل افتدصائب از حلقه طفلان دل بازیگوشم