غزل شمارهٔ ۵۶۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زبانی احساسی و استعاره‌ای به عشق و زیبایی می‌پردازد. او از تمنا برای دیدن چهره محبوبش سخن می‌گوید و می‌گوید که جانش نمی‌تواند بدون او خوش باشد. شاعر با تأکید بر عظمت و ارزش محبوبش، می‌گوید که نمی‌تواند هیچ چیز دیگری به جز او را ببینید و هر نگاه به او برایش مایه لذت و زندگی ابدی است. او همچنین به شکنندگی و دردش در نبود محبوب اشاره می‌کند و با استفاده از تشبیهات مختلف نشان می‌دهد که چقدر برایش دشوار است زندگی کردن بدون عشق. در نهایت، او با امید به سایه اقبال و خوشبختی در هر جا که باشد، به عشق و آرزوهایش ادامه می‌دهد.
به که بردیده گستاخ تمنا فکنمپرده ای کز رخ آن آینه سیما فکنم
هوش مصنوعی: من با چشمان خود به طور جسورانه خواستهای دارم؛ پردهای برافکنم که از چهرهی آن آینهی زیبا جلوگیری کند.
خوش نشین نیست چنان جوهر بینایی منکه به هر آینه رو طرح تماشا فکنم
هوش مصنوعی: من به حدی زیبا و جذاب نمیتوانم ببینم که هر بار به آینه نگاه میکنم، برایم تماشایی تازه به وجود آورد.
بی تو گر چشم به رخسار بهشت اندازممشت خاری است که در دیده بینا فکنم
هوش مصنوعی: اگر بدون تو به زیبایی بهشت نگاه کنم، مثل این است که خاری را در چشم بینایی فرو کنم.
مایه عیش حیات ابدی می گرددهر نگاهی که بر آن قامت رعنا فکنم
هوش مصنوعی: هر نگاهی که به آن اندام زیبا بیندازم، باعث شادی و خوشی در زندگی ابدی من خواهد شد.
نیست در روی زمین کوه گران تمکینیتا بر او سایه اقبال چو عنقا فکنم
هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ کوه بزرگی وجود ندارد که بتوانم سایهی خوششانسی را همچون پرندهی افسانهای بر آن بیفکنم.
کشتی خاک ز آب گهرم طوفانی استبه که این گوهر شهوار به دریا فکنم
هوش مصنوعی: کشتی من که از خاک ساخته شده، در دریای طوفانی به سر میبرد. بهتر است این گوهر با ارزش را به دریا بیفکنم.
برنتابد دو جهان درد گرانسنگ مرااین نه کوهی است که در دامن صحرا فکنم
هوش مصنوعی: دو دنیا نمیتوانند بار سنگین درد من را تحمل کنند. این درد به قدری عمیق و سنگین است که نمیتوانم آن را به سادگی در دامن بیابان رها کنم.
خاک در کاسه کنم دیده دون همت رابه غلط دیده اگر بر رخ دنیا فکنم
هوش مصنوعی: می‌گوید که اگر بخواهم به دنیا و ظواهر آن نگاه کنم، باید با نگاهی متفاوت به آن بنگرم و در این مسیر، خودم را به فراموشی بسپارم. معنای واقعی زندگی فراتر از چیزهای ظاهری است و انسان نباید به آنها وابسته باشد.
تا گمان نفسی هست مرا، ممکن نیستبار خود بر دل گردون چو مسیحا فکنم
هوش مصنوعی: تا زمانی که من به خودم مشغول هستم و نگران خودم هستم، نمیتوانم بار سنگین خود را مانند مسیحا بر دوش آسمان بگذارم.
خجلم چون کف بی مغز ز روشن گهرانمن که سجاده خود بر سر دریا فکنم
هوش مصنوعی: من از خودم شرمسارم، زیرا مثل کرهای بیفکر، به زیباییهای روشن زندگی نگاه میکنم. به حدی تحت تأثیر قرار گرفتهام که میخواهم سجادهام را بر روی دریا بیفکنم.
می شود مشرق خورشید سعادت صائبچون هما سایه اقبال به هر جا فکنم
هوش مصنوعی: من میتوانم با وجود چشمانم، آفتاب خوشبختی را به هر جا که بخواهم بگسترانم و با شجاعت و امید، سایه اقبال را بر روی همه جا بیفکنم.