غزل شمارهٔ ۵۶۹۲
هوش مصنوعی: این غزل به بیان حالت محبت و عشق می‌پردازد. شاعر از عشق صحبت می‌کند که آن را باعث ورود به دنیا می‌داند و می‌گوید که در این مسیر باید مراقب بود و رسوا نشد. او تأکید می‌کند که باید به تماشای زیبایی‌های عشق بپردازیم و از بی‌ادبی خودداری کنیم. همچنین، اشاره می‌کند که صرفنظر از مشکلات و دشواری‌ها، نباید اجازه دهیم که قضاوت‌های دیگران ما را به دردسر بیندازد. غزل در نهایت آن را به یاد شعر خواجه نزیری می‌برد که می‌گوید "تا سر شیشه می وا نشود وانشویم"، به این معنی که باید هوشیار باشیم و از فرو رفتن در مشکلات و وسوسه‌های دنیا خودداری کنیم.
چه خیال است که دیوانه و شیدا نشویم؟بوی مشکیم، محال است که رسوا نشویم
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که ما دیوانه و عاشق نشویم؟ ما به خوشبویی مشک شبیه هستیم و غیرممکن است که در این حال به رسوایی بیفتیم.
عشق ما را پی کاری به جهان آورده استادب این است که مشغول تماشا نشویم
هوش مصنوعی: عشق ما باعث شده که به این دنیا بیاییم، اما ادب ایجاب می‌کند که در یک بررسی عمیق و بیحوصلگی درگیر نشویم و فقط نظارهگر باشیم.
پردهٔ راز بود حرف دلیرانه زدنبا تو گستاخ از آنیم که رسوا نشویم
هوش مصنوعی: حرف زدن با تو به گونهای شجاعانه و بیپروا، همچون پردهای از راز است و از این رو، ما تلاش میکنیم که به خاطر آبروداری و عدم رسوایی، احتیاط کنیم.
خون برهم‌زن اوقات بزرگان هدر استبی‌حجابانه چو سیلاب به دریا نشویم
هوش مصنوعی: زمان و فرصتهای با ارزش بزرگان را به سادگی و بیپروا تباه نکنید؛ مانند سیلابی که بدون وقفه به دریا میریزد و به بیحجابی میماند.
عیش ما چون سر ناخن به گشاد گره استتا نیفتد به گره کار کسی، وا نشویم!
هوش مصنوعی: زندگی ما مانند سر ناخن است که به گرهای شل وابسته است و تا زمانی که کار کسی به گره نیفتد، رها نمیشویم!
پای پر آبله باشد صدف بحر سراببهتر آن است پی عشوهٔ دنیا نشویم
هوش مصنوعی: پاهای پُر از آبله بهتر است تا اینکه به دنبال زیبایی‌های فریبنده دنیا برویم.
این غزل آن غزل خواجه نظیری‌ست که گفتتا سر شیشهٔ می وا نشود وانشویم
هوش مصنوعی: این شعر به داوری در مورد عشق و وابستگی اشاره دارد. شاعر از احساساتی صحبت می‌کند که در آن عشق و زیبایی، هرچند در نخستین نگاه captivating و جذاب به نظر میرسند، اما در عمق ممکن است درد و رنجی نهفته باشد. او به نوعی به ناامیدی و ناتوانی در تغییر این حالت نیز اشاره می‌کند، گویی که عشق را در حد یک شیشه میبیند که نمیتوان به راحتی آن را ترک کرد. در واقع، این غزل بر تضاد بین زیبایی و درد عاشقانه تاکید دارد.